Technocratie versus De Republiek: de strijd voor onze toekomst

Deel dit verhaal!
Omdat de pandemie wordt gebruikt om grondwettelijke rechten te vernietigen en vooral het Eerste Amendement, verdwijnt het mechanisme van burgerverzet. Als je niet kunt communiceren, kun je het niet weerstaan. Het overnemen van alle openbare media en het stampen van de vrijheid van meningsuiting is altijd de eerste orde geweest in eerdere revoluties. ⁃ TN-editor

Mensen die in de westerse wereld leven, zijn in de grootste strijd voor de toekomst van pluralistische en republikeinse vormen van bestuur sinds de opkomst en ondergang van het fascisme 75 jaar geleden. Zoals toen moest de samenleving worden opgebouwd uit een oorlog. De oorlog van vandaag is een economische oorlog van de oligarchen tegen de republiek geweest, en het lijkt er steeds meer op dat de coronaviruspandemie aan de politieke kant wordt gebruikt als een massale staatsgreep tegen de pluralistische samenleving. We worden geconfronteerd met deze 'grote reset', verwijzend naar de naoorlogse bouw. Maar al een hele generatie leven mensen onder een steeds verder toenemend bezuinigingsregime. Dit is een regime dat alleen kan worden verklaard als een giftige combinatie van de systemische onvermijdelijkheden van een consumentgerichte samenleving op basis van geplande veroudering, en de nooit eindigende hebzucht en machtswellust die hele delen van de sociopathische oligarchie definieert.

Onlangs zagen we de Britse premier Boris Johnson voor een bord 'Build Back Better' staan, spreken over de noodzaak van een 'grote reset'. 'Build Back Better' is toevallig de campagneslogan van Joe Biden, die voor een andere keer veel andere vragen oproept. Maar in hoeverre werken de handlers die 'Joe Biden' beheren en degenen die 'Boris Johnson' beheren hetzelfde script?

De meest relevante vraag is om te stellen: in wiens belang deze 'grote reset' wordt uitgevoerd? Het kan zeker niet worden overgelaten aan degenen die hun carrière hebben gebouwd op de theorie en praktijk van soberheid. Het kan zeker niet worden overgelaten aan degenen die hun carrière hebben opgebouwd als marionetten van een moreel in verval geraakte oligarchie.

Wat Johnson de 'Great Reset' noemt, noemt Biden het 'Biden Plan for a Clean Energy Revolution & Environmental Justice'. De komende economie kan zeker niet aan Boris Johnson of Joe Biden worden overgelaten.

Hoe komt het dat Boris Johnson nu in het openbaar spreekt van een 'grote reset', terwijl slechts enkele maanden geleden, toen degenen buiten het heersende mediaparadigma deze uitdrukking gebruikten, deze door de Atlantische bedrijfsmedia werd gecensureerd als zijnde samenzweerderig van aard? Dit is een uitstekende vraag van Neil Clark.

En dus hebben we inmiddels allemaal talloze artikelen in de officiële pers gelezen waarin wordt gesproken over hoe het economische leven na het coronavirus nooit meer hetzelfde zal zijn als voorheen. De Atlantische pers heeft zelfs talloze opiniërende artikelen gepubliceerd waarin wordt gesproken over hoe dit de globalisering kan tegengaan - een terecht punt, en een punt waar veel denkende mensen het in grote lijnen mee eens zijn.

Toch hebben ze elke inhoudelijke discussie opzij gezet over wat er bestaat in plaats van globalisering, en hoe de economie eruit ziet in verschillende delen van de wereld als deze niet geglobaliseerd is. We hebben consequent gesproken over multipolariteit, een term die in de afgelopen decennia veelvuldig werd gebruikt in westerse vectoren, op het gebied van geopolitiek en internationale betrekkingen. Nu is er een vreemd verbod op de term, en dus hebben we nu geen taal om een ​​eerlijke discussie te voeren over het postglobaliseringsparadigma.

Technocratie of pluralisme? Een strijd tegen de nieuwspraak

Tot nu toe hebben we alleen een vast dieet gekregen van afstand nemen, van lockdown-voorzieningen, quarantaine, track en trace, en we zijn helemaal vergeten dat dit allemaal slechts een oefening van twee of drie weken zou moeten zijn voor maak de curve af. En nu komt de waarheid aan het licht dat wat er wordt gepland een is nieuw voorstel vermomd worden als een 'grote reset'.

Een van de grote problemen bij het bespreken van de 'grote reset' is dat er omheen een valse dichotomie is ontstaan. Ofwel wil men dat de dingen zijn zoals ze waren vóór en zonder veranderingen in de status quo, ofwel ze promoten deze 'grote reset'. Helaas, Clark in zijn RT-artikel valt in deze valse tweedeling, en misschien alleen ter wille van het gemak bij het bespreken van een ander punt, betwist hij de inherente problemen in 'hoe de dingen ervoor waren' niet. In feite zouden we verbaasd zijn als Clark niet zou waarderen wat we gaan voorstellen.

Wat we voorstellen is dat we ons moeten verzetten tegen hun 'nieuw normaal'' geweldige reset ', terwijl we ook de inherente problemen begrijpen van wat tot Covid was genormaliseerd.

Zoals het vroeger was, was ook een enorm probleem, en toch lijkt het nu alleen maar beter in vergelijking met de politiestaatachtige voorzieningen die we tegenkwamen tijdens het politiseren van het spook van deze 'pandemie'.

Vreemd genoeg is deze politisering gebaseerd op positieve gevallen (en niet op ziekenhuisopnames) die ogenschijnlijk verband houden met het nieuwe coronavirus. Vreemd genoeg wordt ons verteld om 'naar de consensuswetenschap te luisteren', ook al bestaan ​​deze instellingen uit politiek tot stand gekomen afspraken. Wetenschap gaat zeker niet over consensus, maar over uitdagende aannames, herhaalbaarheid en een levendig debat tussen oneens zijnde wetenschappers met relatief gelijke kwalificaties. Zoals Kuhn uitlegt in De structuur van wetenschappelijke revoluties, de wetenschap evolueert altijd en werpt per definitie potentieel consensusparadigma's omver. Dit is een debat dat we niet hebben gezien, en dit feit op zichzelf vertegenwoordigt een onliberale kanker die groeit op een toch al gebrekkige pluralistische samenleving - ironisch genoeg, allemaal vliegende onder de vlag van liberalisme.

Beslissingen die een samenleving besluit te nemen, moeten worden gedreven door rede, voorzichtigheid en rechtvaardigheid. Wat wel of niet wetenschappelijk is, speelt een rol, maar kan niet de doorslag geven. De wetenschap zegt duidelijk dat we oversteekplaatsen kunnen elimineren door oversteekplaatsen of autorijden te verbieden, maar wat beleidsmakers moeten doen, is rekening houden met de noodzaak om zowel auto's te hebben als de straat over te steken, om te beslissen hoe - als het al mogelijk is - om dergelijke verwondingen te verminderen of te elimineren. Wetenschap is slechts een deel van deze vergelijking.

Maar is economie ook geen wetenschap? Is sociologie geen wetenschap? Hoe zit het met psychologie en psychiatrie - zoals in de bekende effecten van sociaal isolement en bijvoorbeeld zelfmoordpreventie? Hoe zit het met huisvesting en stedenbouw? De grote socioloog Emile Durkheim legt uit hoe dit wetenschappen zijn: zij adopteren en passen de wetenschappelijke methode toe in hun werk. Universiteiten verlenen al een eeuw of langer doctoraten in deze wetenschappen, tellen deze meningen van deskundigen niet mee bij het beheersen van een openbare ramp?

Het is, en is altijd geweest, een politieke en gepolitiseerde positie om naar sommige wetenschappers te luisteren, en niet naar anderen.

En hoe zit het met onze term 'reset'? In feite is het zelf misleidend, en we stellen voor dat het opzettelijk is, als we Orwells kritiek op het gebruik van taal begrijpen - newspeak - in technocratische oligarchieën.

Een 'reset' verwijst tekstueel naar teruggaan naar iets dat ooit bekend was, het wissen van defecten of tegenstrijdigheden die onderweg zijn ontstaan, wat het vertrouwde met zich meebrengt, en iets waar we eerder allemaal mee hadden ingestemd. Een 'reset' betekent per definitie teruggaan naar hoe de dingen ervoor waren - niet alleen recentelijk, maar ervoor op een gegeven moment verder terug. De definitie ervan is letterlijk in strijd met hoe Boris Johnson het bedoelt in zijn schokkende openbare verklaring begin oktober.

De term 'reset' kwam daarom met buitengewone planning en bedachtzaamheid, met de bedoeling het publiek te overtuigen [te manipuleren]. Het combineert tegelijkertijd twee unieke concepten en bundelt ze tegelijkertijd in één term op een manier die vermindert nuance en complexiteit en vermindert daardoor ook het denken. Het doet dit terwijl het een beroep doet op de impliciete notie van de term dat het betrekking heeft op een eerdere consensusovereenkomst.

Als we het begrijpen zoals ons wordt verteld het te begrijpen, moeten we tegelijkertijd twee onderling tegenstrijdige begrippen hebben - ons wordt onlogisch verteld dat deze reset effectief moet zijn herstel de samenleving zoals ze ooit was, want de dingen kunnen nooit meer zijn zoals ze ooit waren. Alleen binnen het paradigma van deze wrede newspeak zou iets ooit het publiek kunnen doen denken dat zo'n tekstuele constructie een beetje logisch is.

Wat zijn onze echte opties? Wiens reset?

Degenen die begrijpen dat deze 'reset' geen reset is maar eerder een geheel nieuw voorstel over de hele organisatie van de samenleving, maar gedaan worden door middel van oligarchische methoden en zonder het soort mandaat dat vereist is in een samenleving die wordt geregeerd door wetten en niet door mannen, zijn - zoals we al zeiden - terughoudend om toe te geven dat een grote verandering inderdaad noodzakelijk is.

We moeten eerder begrijpen dat de onderliggende catastrofale economische mechanismen die deze grote verandering afdwingen onafhankelijk van het coronavirus bestaan, en onafhankelijk van de specifieke veranderingen die de oligarchen hun versie van een 'reset' promoten (lees: nieuwe voorstellen) zou willen zien.

Zie je, de mensen en de oligarchen zijn samen opgesloten in een enkel systeem. Op de lange termijn lijkt het alsof de oligarchen naar oplossingen zoeken om dat feit te veranderen en een definitieve oplossing dat schenkt hen een volledig afgescheiden beschaving. Maar op dit moment is dat niet het geval. Toch kan dit systeem niet doorgaan zoals het is geweest, en het Coronavirus presenteert een reden die zowel mysterieus is qua timing als diepgaand qua implicaties, om een ​​nieuw voorstel naar voren te brengen.

Wij geloven dat technologie snel aankomt op een punt waarop de overgrote meerderheid van de mensen als overbodig zal worden beschouwd. Als de technocratie een ommuurde beschaving wil creëren en de rest van de mensheid haar eigen leven wil laten leiden volgens een agrarische, middeleeuwse productiewijze, kunnen er inderdaad voordelen zijn voor degenen die langs agrarische lijnen leven. Maar gebaseerd op wat we weten over psychopathie, en de neiging daarvan onder degenen die regeren, zit zo'n minnelijke oplossing waarschijnlijk niet in de kaarten.

Dat is de reden waarom de protesten tegen blokkering zo cruciaal zijn om te onderschrijven. Dit is precies omdat de lockdown-maatregelen worden gebruikt om massale openbare demonstraties te verbieden, een cruciaal onderdeel van het pushen van het overheidsbeleid in de richting van de belangen van het grote publiek. Een heel deel van links is gecompromitteerd en uitgerold om te vechten tegen denkbeeldige fascisten, waarmee ze iedereen bedoelen met conventionele sociale opvattingen die dateren van vóór mei 1968. Al die tijd ontketenen de eigenlijke plutocraten een nieuw systeem van oligarchische controle dat voor de meesten , is tot dusverre niet overwogen, behalve door relatief obscure politicologen, futuristen en sciencefictionauteurs.

Zeker, het consumentistische economische systeem (ook wel 'kapitalisme' genoemd door links), dat gebaseerd is op zowel geglobaliseerde toeleveringsketens als geplande veroudering, is niet langer haalbaar. In feite was dit afhankelijk van een derde wereld als bron van zowel grondstoffen als goedkopere arbeidskrachten. Het voordeel hiervan is dat deze 'ontwikkelingswereld' nu grotendeels ontwikkeld is. Maar dat betekent dat ze hun eigen grondstoffen nodig zullen hebben, en dat hun eigen middenklasse hun eigen arbeidskosten heeft opgedreven. Globalisering was gebaseerd in een wereld vóór ontwikkeling, waar de echte dynamiek het beste kan worden uitgelegd als imperialisme, en dus is het logisch dat dit systeem een ​​overblijfsel uit het verleden is, en dat ook zou moeten zijn.

Het lijkt er steeds meer op dat de 'Coronavirus-pandemie' ondergeschikt was aan de uitgemaakte economische crisis waarvan ons werd verteld dat deze ermee gepaard ging. Het lijkt er eerder op dat het eerste is ontstaan ​​om het laatste weg te redeneren.

Een andere wereld is mogelijk, maar het is er een waar burgers voor vechten. In de VS, Engeland, Schotland, Ierland en Duitsland zijn al tamelijk grote demonstraties tegen blokkering gehouden. Deze zijn, zoals we hebben uitgelegd, niet alleen tegen lockdown, maar zijn ook positief voor het recht op openbare en politieke associatie, op openbare en politieke toespraken en het wegnemen van grieven. Dit is een fundamenteel recht voor burgers in elke republiek waar enige vorm van controle op de oligarchie bestaat.

We hebben geschreven over het soort wereld dat mogelijk is, in ons stuk uit april 2020 getiteld: “Stopzetting van het coronavirus: het einde van globalisering en geplande veroudering - voer multipolariteit in”. Dat legt uit wat mogelijk is, en wat de problemen van het pre-coronasysteem waren, in economische termen meer dan in politieke. Hier bespreken we de problemen van op globalisering gebaseerde supply chain-beveiliging in een multipolaire wereld, en het grotere probleem van geplande veroudering, vooral in het licht van 3D-printen, automatisering en het internet der dingen.

We stelden de filosofische vraag of het gerechtvaardigd is om een ​​goederenproductiesysteem te hebben dat gebaseerd is op zowel de gegarandeerde wederverkoop van hetzelfde type goederen vanwege geplande veroudering als de 'werkgaranties' die daarmee gepaard gingen. In het kort, leven we om te werken of werken we om te leven? En met de 4th Als de industriële revolutie op de loer ligt, stelden we de vraag wat er zal gebeuren als er geen menselijke arbeiders meer nodig zijn.

De pluralistische samenleving is het compromisresultaat van een staakt-het-vuren in de klassenoorlog tussen de oligarchie en de verschillende andere klassen die de mensen in het algemeen in gevaar brengen. Grotendeels geïdealiseerde en romantische ideeën die de basis vormen van de liberaal-democratische ideologie (evenals het klassieke fascisme) worden gebruikt om uit te leggen hoe de oligarchie zo zeer toegewijd is aan die ordening van pluralisme, en dat juist deze regeling het product is van hun welwillendheid, en niet de waarheid: dat het de strijd was die door gewone mensen werd geleverd om te vechten voor een rechtvaardiger toekomst. Er zijn ongetwijfeld welwillende oligarchen geweest die echt in de liberale ideologie geloofden, waarvan het fascisme een van de radicalere producten is. Maar de opvatting dat de klassenstrijd kan worden geaccultureerd of wettelijk kan worden afgedaan tot non-existentie, is vergelijkbaar met de overtuiging dat de wet van de zwaartekracht onwettig kan worden verklaard in een rechtbank.

Misschien zijn we vergeten wat er nodig is, en misschien is het gewoon niet erg genoeg geworden. Verlagingen van de testosteronniveaus in de bevolking kunnen leiden tot een gevaarlijk moment waarop krachtig verzet tegen onrecht veel minder mogelijk is. Het is nu van cruciaal belang om elke kunstmatige manier te vermijden om onszelf op te maken door te denken dat de dingen beter zijn dan ze zijn, of het nu gaat om antidepressiva of andere zelfmedicatie. Alleen met een duidelijke beoordeling van de werkelijke situatie ter plaatse kunnen we de noodzakelijke strategie smeden.

De grote politieke crisis is nu dat een pandemie wordt gebruikt om een ​​einde te maken aan grondwettelijke rechten, een einde te maken aan een pluralistische samenleving, en dus het voertuig - het mechanisme - dat het grote publiek zou kunnen gebruiken om te vechten voor hun versie van een 'reset' staat op het punt te verdwijnen.

Dit betekent in veel opzichten dat dit het laatste moment is. We vragen - wiens grote reset, die van ons of die van hen?

Lees hier het hele verhaal ...

Over de editor

Patrick Wood
Patrick Wood is een toonaangevende en kritische expert op het gebied van duurzame ontwikkeling, groene economie, Agenda 21, 2030 Agenda en historische technocratie. Hij is de auteur van Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) en co-auteur van Trilaterals Over Washington, Volumes I en II (1978-1980) met wijlen Antony C. Sutton.
Inschrijven
Melden van
gast

4 Comments
Oudste
Nieuwste Meest Gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
ik bedoel maar

Het enige wat we kunnen doen is proberen mensen wakker te maken en dit is een moeilijke taak. Ik heb onlangs geprobeerd een Face Book-account te krijgen, want ik had helemaal tegen mezelf gezegd dat het geen goed idee was. Ik stopte artikelen zoals die van jou, artikelen die de leugen van het C-virus ontmaskeren en ander nieuws en ik had een Face Book-account voor één dag. Ik was blij dat ik kon proberen te communiceren met mensen om ze te helpen zien. Maar Raad eens? Ik ben al buitengesloten. Iemand moet me hebben aangegeven. Ik heb de Corona-virusregels overtreden! Kijk hier... Lees verder "

Ren

Ik stoor me niet aan de idioten die FB gebruiken. Ik bewaar mijn account alleen om alternatieve sites te prijzen. Veel discussies over Slug, Gab, MeWe, Brighteon, Odysee.
Er gaan ook meer mensen heen.

ik bedoel maar

Daarnaast wilde ik deze grappige video delen, ik denk dat het passend is. LOL: https://www.youtube.com/watch?v=SkJPDXrlP6w&app=desktop

Kelly Pappas

HOU VAN JP! heb dat net 2 dagen geleden gezien. Hij heeft veel gedaan om mensen wakker te schudden!