Het ontrafelen van de grote reset en de irrationele wereldwijde oorlog tegen koolstof

Deel dit verhaal!
Mensen mogen niet vergeten dat ze op koolstof gebaseerde eenheden zijn en dat een oorlog tegen koolstof in wezen een oorlog tegen hen is. Desalniettemin duwen de mondiale elite vertegenwoordigd door het WEF, centrale banken, NGO's, stichtingen en Blackrock hun beleid van Technocratie door onze strot. ⁃ TN-editor

De Great Reset van het World Economic Forum (WEF) is aan het publiek verkocht als een kans om een ​​duurzame, COXNUMX-neutrale toekomst op te bouwen. De alomtegenwoordige soundbite van bouw beter terugof "groener terug bouwen", als de Britse premier Boris Johnson onlangs opnieuw geformuleerd, suggereert dat herstel van de economische verwoesting, na de vermeende pandemie, een kans is voor de wereld om "resetten."

Duurzame Ontwikkelingsdoelstelling 11 (b) van de VN 2030 Agenda luidt als volgt:

Tegen 2020 het aantal steden en menselijke nederzettingen aanzienlijk verhogen die geïntegreerd beleid en plannen aannemen en uitvoeren voor aanpassing aan klimaatverandering, veerkracht bij rampen, en ontwikkelen en implementeren, in overeenstemming met het Sendai-kader voor rampenrisicovermindering 2015-2030, holistisch rampenrisicobeheer op alle niveaus.

Het Sendai Kader voor Ramp Risk Reduction, geschreven in 2015, stelt:

De herstel-, rehabilitatie- en wederopbouwfase, die moet worden voorbereid op een ramp, is een cruciale kans om: Build Back Better.

Met de opkomst van de vermeende wereldwijde pandemie in 2020, menselijke nederzettingen hebben zeker plannen uitgevoerd. Perfect passend bij Agenda 2030, streven onze leiders ernaar om bouw beter terug zijn gericht op een herstel dat gepland lijkt te zijn lang voordat iemand zelfs maar van SARS-CoV-2 had gehoord.

Een visie voor de toekomst

De World Business Council for Sustainable Development (WBCSD) publiceerde hun: Visie 2050-document in 2010. Met het doel de wereldeconomie te transformeren om de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling (SDG's) te halen, zeiden ze dat er een weg nodig zou zijn. Het zou "vereisen fundamentele veranderingen in bestuursstructuren, economische kaders, zakelijk en menselijk gedrag." Ze voorzagen twee verschillende perioden van transformatie.

De WBCSD is een organisatie van 200 CEO's van enkele van 's werelds grootste internationale bedrijven. Het is de hub voor meer dan 60 nationale en regionale bedrijfsraden en partnerorganisaties, waaronder de Verenigde Naties, de Europese Commissie, het World Economic Forum (WEF), de Wereldbank, de Wereldgezondheidsorganisatie, het Wereldnatuurfonds, het wetsvoorstel en Melinda Gates Foundation, de Ford Foundation en BlackRock.

Ze noemden het decennium tussen 2010 en 2020 de Turbulente tieners. Dit zou het moment zijn om de mechanismen te construeren die de fundamentele veranderingen om te worden gerealiseerd. Transformatietijd zou in 2020 van start gaan, zodra de fundamentele veranderingen in staat waren geweest om “rijpen naar meer consistente kennis, gedrag en oplossingen.”

In hun conclusie suggereerde de WBCSD hoe het proces van het verplaatsen van de Turbulente tieners in de Transformatietijd zou kunnen gebeuren:

Crisis. Kans. Het is een zakelijk cliché, maar er zit waarheid in.

Terwijl 2020 voor velen van ons een ramp was, behoorden de WBCSD tot de centrale planners van de nieuw normaal wereldeconomie voor wie de wereldwijde pandemie kon niet op een beter moment komen. Het was een opmerkelijk toeval dat de rechter crisiskans precies op schema aangekomen. In 2020 hebben ze hun Visie 2050. Erkennend dat de tijd om te transformeren waren aangekomen, zeiden ze:

Ondanks de enorme menselijke en financiële kosten, heeft de COVID-19-pandemie een kans gecreëerd om veranderingen in een heel ander tempo aan te sturen en te versnellen dan we misschien eerder voor mogelijk hadden gehouden.

Hoewel ze zich precies deze mogelijkheid hebben voorgesteld. WBSCD-partners, het WEF, hebben ook hun gelukkige sterren geteld. De vermeende wereldwijde pandemie van Covid-19 was een kans om de belangrijke sociale, economische en politieke veranderingen door te voeren waarop ze lang hadden gehoopt:

De Covid-19-crisis, en de politieke, economische en sociale ontwrichting die het heeft veroorzaakt, verandert de traditionele context voor besluitvorming fundamenteel … Nu we een unieke kans krijgen om het herstel vorm te geven, zal dit initiatief … alle betrokkenen informeren de toekomstige staat van mondiale relaties, de richting van nationale economieën, de prioriteiten van samenlevingen, de aard van bedrijfsmodellen en het beheer van een mondiale commons.

In zijn brief aan de CEO's van 2021 sprak Larry Fink, de voorzitter van BlackRock, ook zijn dankbaarheid uit voor het geluk van BlackRock toen hij verder ging de ongekende kans gepresenteerd door Covid-19:

De pandemie heeft zo'n existentiële crisis veroorzaakt … dat het ons ertoe heeft aangezet om de wereldwijde dreiging van klimaatverandering krachtiger het hoofd te bieden.. Markten begonnen klimaatrisico te prijzen in de waarde van effecten … nog sneller versneld. Ik geloof dat dit het begin is van een lange maar snel versnellende transitie – een die zich over vele jaren zal ontvouwen en de activaprijzen van elk type zal hervormen … de klimaattransitie biedt een historische investeringsmogelijkheid.

De opmerkingen van Fink schetsen hoe de Build Back Better Great Reset bedoeld is te werken. Sommige mensen lijken te denken dat duurzame ontwikkeling heeft iets te maken met milieubewustzijn, het redden van de planeet of een andere vage "groene agenda." Helaas zitten ze er ver naast.

Bedrijfslijm

Duurzame ontwikkeling betekent: stakeholder kapitalisme als de zakelijke lijm die een wereldwijd netwerk van publiek-private partnerschappen bijeenhoudt die gezamenlijk de mantel van mondiale bestuurders op zich nemen. onder hun rentmeesterschap het internationale monetaire en financiële systeem (IMFS) wordt getransformeerd. Het partnernetwerk van belanghebbenden is bezig met het kapitaliseren van een koolstofobligatiemarkt van $ 120 biljoen als de basis van het nieuwe IMFS.

Milieuactivisten zoals Greta Thunberg en Extinction Rebellion stellen zich misschien voor dat ze in de voorhoede staan ​​van een wereldwijde milieustrijd tegen klimaatverandering en de grote vervuilers die schuldig zijn aan het veroorzaken ervan. In werkelijkheid zijn ze, onbewust of niet, imagoleiders voor de grote vervuilers' PR-afdeling.

Hetzelfde verachte wereldwijde bedrijven zijn belangrijke leden van een wereldwijd publiek-privaat partnerschap dat de list van klimaatverandering gebruikt om het nieuwe IMFS op te richten. Een die hun wereldwijde economische macht en daarmee hun wereldwijde autoriteit zal consolideren.

Niet alleen de beweerde wereldwijde pandemie de juiste crisis op precies het juiste moment te bezorgen, in een ander echt opmerkelijk toeval, het heeft ons gewend aan de gedragsveranderingen die nodig zijn om in ons nieuwe, duurzame IMFS te leven. Minder reizen, beperkte toegang tot hulpbronnen, weinig werkgelegenheid, bezuinigingen, afhankelijkheid van financiële steun van de staat en nieuwe vormen van valuta op basis van duurzame statistieken van belanghebbenden, maken allemaal deel uit van onze geplande netto nul toekomst.

WEF-partners Deutsche Bank behoren zeker tot de mondiale bedrijven die zich hiervan bewust zijn. Zij publiceerde een artikel in november 2020 waarin hun senior analist Eric Heymann schetste wat een koolstofneutrale economie betekent:

De impact van het huidige klimaatbeleid op het dagelijks leven van mensen is nog vrij abstract. Klimaatbeleid komt in de vorm van hogere belastingen en heffingen op energie. Als we echt klimaatneutraliteit willen bereiken, moeten we ons gedrag op al deze levensgebieden veranderen. Een grote omslag in het klimaatbeleid zal zeker verliezers opleveren bij zowel huishoudens als bedrijven. Bovendien zullen de welvaart en de werkgelegenheid er aanzienlijk onder lijden. Er zijn nog geen adequate kosteneffectieve technologieën waarmee we onze levensstandaard op een COXNUMX-neutrale manier kunnen handhaven. Dat betekent dat de COXNUMX-prijs flink zal moeten stijgen om mensen aan te zetten tot gedragsverandering. Een andere (of wellicht aanvullende) mogelijkheid is om het toezichtrecht fors aan te scherpen. In hoeverre mogen we bereid zijn een soort ecodictatuur (in de vorm van regelgevend recht) te accepteren om naar klimaatneutraliteit te gaan?

Dit komt overeen met de observaties van zowel de voormalige als de huidige gouverneurs van de Bank of England. Voorafgaand aan zijn vertrek als gouverneur van de Bank of England, Mark Carney waarschuwde dat bedrijven niet kunnen voldoen aan de SDG-regelgevingsnormen “zal zonder meer failliet gaan.” Met andere woorden, kredietlijnen, zonder welke zelfs multinationals niet kunnen hopen te functioneren, zullen alleen worden beperkt tot degenen die het zich kunnen veroorloven om de nodig veranderingen.

Meer recentelijk, nu als speciaal VN-gezant voor klimaatactie en financiën, de speciale adviseur van de Britse regering bij de COP26-conferentie en een Bestuurslid van het WEF, Carney versterkte zijn boodschap en gebaarde naar zijn belanghebbenden partners hoe de nieuwe IMFS de winnaars en verliezers van bedrijven zou selecteren.

Er zullen industrieën, sectoren en bedrijven zijn die het heel goed doen tijdens dit proces omdat ze deel uitmaken van de oplossing. Maar er zullen er ook zijn die achterblijven en die worden gestraft.

Het winnaars en verliezers geldt niet alleen voor bedrijven. Ook het nieuwe belanghebbende IMFS lijkt niet gebaseerd te zijn op massale werkgelegenheid. Onlangs heeft de Britse regering hun Green Jobs Taskforce-rapport. Ze beloven een schitterende toekomst van werkgelegenheid, citeren ze het rapport van het International Energy Agency (IEA) Net Zero in 2050: een routekaart voor de wereldwijde energiesector. De IEA-staat:

De overgang naar netto nul brengt substantiële nieuwe werkgelegenheidskansen met zich mee, met 14 miljoen banen gecreëerd tegen 2030 … In ons traject gaan ongeveer 5 miljoen banen verloren … wat betekent dat structurele veranderingen schokken kunnen veroorzaken voor gemeenschappen met effecten die in de loop van de tijd aanhouden. Dit vereist zorgvuldige beleidsaandacht om de werkgelegenheidsverliezen aan te pakken. Het zal van vitaal belang zijn om de ontberingen die met deze verstoringen gepaard gaan tot een minimum te beperken … waar mogelijk nieuwe faciliteiten voor schone energie te lokaliseren in zwaar getroffen gebieden en regionale steun te verlenen.

Kerntaken

Voor alle duidelijkheid: groene revolutionairen zoals Mark Carney en het IEA suggereren dat we de zware industrie praktisch kunnen elimineren, de productiecapaciteit vrijwel tot nul kunnen terugbrengen, fossiele brandstoffen van de huishoudelijke en commerciële energiemarkt kunnen verwijderen en tegelijkertijd de werkgelegenheid kunnen vergroten. Dit zal zeker als een verrassing komen voor PriceWaterhouseCoopers (PwC), die partners met zowel het Chatham House als het WEF.

In 2018 modelleerde PwC de Personeel van de toekomst. Ze presenteerden een aantal scenario's op basis van: megatrends en hun inschattingen van hoe we ons zouden kunnen aanpassen aan deze schijnbaar onvermijdelijke opleggingen. Welk model ze ook schetsten, het gemeenschappelijke thema was toenemende automatisering en AI-dominantie van de werkplek. Baanverlies is: onvermijdelijk zeiden ze, hoewel er nieuwe banen zullen worden gecreëerd.

De omvang en het bereik van deze nieuwe banen blijkt echter uiterst beperkt te zijn. Deze gecreëerde banen zullen worden gedaan door wat PwC beschreef als: "belangrijke mensen." Ze hebben een heel specifieke vaardigheden om ze te maken waardevol aan de werkgevers van hun zakelijke belanghebbenden. PwC voorspelde:

De werknemers die taken uitvoeren die automatisering nog niet kan kraken, worden belangrijker - en dit betekent dat creativiteit, innovatie, verbeeldingskracht en ontwerpvaardigheden prioriteit zullen krijgen van werkgevers. Deze mening wordt ondersteund door bedrijfsleiders over de hele wereld die reageerden op onze meest recente CEO-enquête … Dit zijn de 'cruciale' mensen.

Het lijkt erop dat er in onze duurzame toekomst weinig werkgelegenheid zal zijn voor de rest van ons. De weinige overgebleven banen zullen uitsluitend worden beperkt tot die taken die niet kunnen worden uitgevoerd door automatisering of AI. Alleen de buitengewoon mensen, met vaardigheden die geschikt zijn voor de stakeholders van het bedrijf, zullen van enige waarde zijn. Er zijn veel redenen om een ​​aanzienlijke geloofwaardigheid te hechten aan de studie van 2013 door: Onderzoekers van de Universiteit van Oxford die voorspelde dat 47% van alle banen verloren zullen gaan.

Royal Institute of International Affairs (Chatham House) heeft nagedacht over wat deze nieuwe koolstoftoekomst voor ons, het gewone volk, zal betekenen. Ook in 2018 heeft de RIIA de Royal Society opdracht gegeven die: heeft een review uitgevoerd van de beschikbare literatuur over de impact van AI en automatisering. Ze vonden een duidelijk gebrek aan onderzoek om de implicaties voor ons als individuen te beoordelen. Ze vonden:

Dit bewijs toont aan dat het gebruik van digitale technologie op het werk verband houdt met toenemende polarisatie van werk tussen banen die voornamelijk worden uitgevoerd door werknemers met een laag opleidingsniveau ('laagopgeleid') en banen die worden uitgevoerd door hoogopgeleide werknemers … Individuele verliezen door ontheemding gerelateerd aan automatisering zijn nog niet geschat, maar een bredere literatuur suggereert dat deze verliezen aanzienlijk en aanhoudend kunnen zijn. Dit kan … leiden tot een aanzienlijke toename van de ongelijkheid, vooral als werkgevers aanzienlijke marktmacht hebben.

Dus de basis voor Green Jobs Taskforce en het IEA-vertrouwen over het creëren van banen lijkt een mysterie te zijn. Het is waarschijnlijk vermeldenswaard dat dit gemodelleerde voorspellingen zijn.

Carney's opvolger als gouverneur van de Bank of England (BoE), Andrew Bailey, heeft al verklaard dat het belangrijk zou zijn om zich te ontdoen van "onproductieve banen" en zei dat banenverlies als gevolg van de “Covid-19-crisis”, waren onvermijdelijk. Nogmaals, de wereldwijde pandemie heeft ons schijnbaar geacclimatiseerd in de nieuwe koolstofneutrale economie.

Ongekende 'economische' reactie

Mark Carney, toen gouverneur van de BoE, nam deel aan de G7 Centrale Bankers symposium in Jackson Hole, Wyoming, vier maanden voor de eerste gevallen van Covid-19 werden gemeld. Tijdens die bijeenkomst presenteerde de grootste vermogensbeheerder ter wereld, BlackRock, hun rapport, getiteld Omgaan met de volgende neergang, aan de verzamelde centrale bankiers. BlackRock verklaarde:

Ongekend beleid zal nodig zijn om te reageren op de volgende economische neergang. Het monetaire beleid is bijna uitgeput nu de wereldwijde rentetarieven naar nul of lager dalen. Het begrotingsbeleid alleen zal moeite hebben om tijdig belangrijke stimulansen te geven, gezien de hoge schulden en de typische vertragingen bij de uitvoering.

BlackRock verklaarde dat het huidige IMFS niet effectief zou kunnen reageren op een grote financiële crisis:

Conventioneel en onconventioneel monetair beleid werkt voornamelijk door het stimulerende effect van lagere korte- en langetermijnrentes. Dit kanaal is bijna afgetapt.

Fiscaal beleid (overheidsuitgaven en belastingen) zou niet kunnen reageren op een significante "teruggang" omdat overheidsschuld was uit de hitlijsten. Een gebrek aan activiteit in de productieve economie betekende dat belastingverhogingen onvoldoende zouden zijn om te reageren op een grote financiële crash. Evenzo was het monetair beleid (geld creëren) afgetapt omdat de interbancaire kredietverlening, en de bijbehorende obligatiemarkten, op implosie stonden.

Er was een gevoel van urgentie onder de G7-bankiers, zoals onthuld door Mark Carney. In augustus 2019, sprekend op de Jackson Hole-symposium, hij zei:

Het meest fundamenteel is dat een destabiliserende asymmetrie in het hart van het IMFS groeit. Een multipolaire wereldeconomie vereist een nieuw IMFS om zijn volledige potentieel te realiseren. Dat zal niet gemakkelijk zijn. De geschiedenis leert dat de overgang naar een nieuwe mondiale reservevaluta misschien niet soepel verloopt... Technologische ontwikkelingen bieden de mogelijkheid om zo'n wereld te laten ontstaan. De Bank of England.. is duidelijk geweest.. de voorwaarden voor elk nieuw systemisch particulier betalingssysteem moeten ruim voor de lancering van kracht zijn.. misschien via een netwerk van digitale valuta's van de centrale bank ... de tekortkomingen van het IMFS hebben steeds krachtiger worden. Zelfs een vluchtige kennismaking met de monetaire geschiedenis suggereert dat dit centrum het niet zal houden … Ik zal afsluiten door urgentie toe te voegen aan de uitdaging van Ben Bernanke. Laten we een einde maken aan de kwaadaardige verwaarlozing van het IMFS en een systeem bouwen dat de diverse, multipolaire wereldeconomie die in opkomst is, waardig is.

Het is duidelijk dat de stakeholderkapitalisten had aanvaard dat de bestaande IMFS was voltooid vóór de wereldwijde pandemie. Daarom stelde BlackRock een andere voor: oplossing.

Ze adviseerden dat een beleggingsbeheerbedrijf, BlackRock bijvoorbeeld, de leiding zou krijgen over het opzuigen van speculatieve effecten en derivaten namens overheden. Dit kan worden gedaan door alle risicoanalyses te omzeilen, waardoor centrale banken enorme hoeveelheden rommel kunnen kopen om het overheidsbeleid rechtstreeks te financieren.

Daarbij suggereerde BlackRock dat het begrotingsbeleid van de overheid moet worden gecontroleerd door het monetaire beleid van de centrale bank. Ze waren in feite bezig met het opzetten van een systeem van centrale bankcontrole over het overheidsbeleid. Ze noemden dit "rechtstreeks gaan."

BlackRock zei dat direct gaan zou alleen nodig zijn in het geval van: "ongewone toestand" voortkomend uit "ongewone omstandigheden". Hoewel de "ongewone toestand" zou een vereisen "vaste opstelling", direct gaan slechts tijdelijk zou worden gebruikt. Zodra de doelstellingen van het begrotingsbeleid waren bereikt, die volgens hun plan ook doelstellingen van het monetaire beleid zouden zijn, vaste opstelling zou dan verder kunnen gaan naar de "Exit-strategie" geplaatst op de "beleidshorizon."

Te groot om te falen - Nogmaals –

Slechts een maand later die ongebruikelijke omstandigheden ontstond met de ineenstorting van de repo-markt in de VS.

Terugkoopovereenkomsten zijn: kortlopende leningen, meestal 's nachts, waarbij obligatiedealers voornamelijk staatsobligaties aanbieden aan beleggers met een overeenkomst om ze de volgende dag tegen een hogere prijs terug te kopen. Dit marginale verschil is de reporente.

De repomarkt stelt bedrijven en andere obligatiehouders in staat snel kapitaal aan te trekken. Beleggers kunnen snel winst maken en aangezien de markt voornamelijk uit veilige effecten (staatsobligaties) bestaat, wordt de repomarkt doorgaans als stabiel beschouwd. Het is een essentieel onderdeel van het interbancaire leenstelsel waarbij banken centralebankreserves uitwisselen om betalingen te vereffenen en kapitaal te verplaatsen.

De repo-rente ligt over het algemeen rond de 2%, maar op 17 september 2019 kwam de Amerikaanse repo-markt tot stilstand en dwong degenen die Treasuries aanhielden om de rente te verhogen tot 10% in één dag. Ondanks deze veel aantrekkelijkere rente kwamen beleggers nog steeds niet op de repomarkt. Ze hadden de kans moeten aangrijpen om snel een slag te slaan met de verhoogde reporente, maar dat deden ze niet.

Toen de repomarkt instortte, bezaten slechts vier Amerikaanse bankreuzen [JPMorgan Chase & Co., Bank of America, Wells Fargo en Citibank (Citigroup Inc.)] 25% van de Fed-reserves en 50% van de Amerikaanse Treasuries (Amerikaanse staatsobligaties) tussen hen. Hun liquide middelen waren sterk georiënteerd op Treasuries. In hun 2019 4e kwartaalrapport de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) legde uit waarom dit een serieus probleem was:

Repomarkten herverdelen de liquiditeit tussen financiële instellingen: niet alleen banken, maar ook verzekeringsmaatschappijen, vermogensbeheerders, geldmarktfondsen en andere institutionele beleggers. Zo helpen ze andere financiële markten soepel te laten functioneren. Dus elke aanhoudende verstoring in deze markt … zou snel door het financiële systeem kunnen rimpelen. De bevriezing van de repo-markten eind 2008 was een van de meest schadelijke aspecten van de Grote Financiële Crisis. De vier grootste Amerikaanse banken werden met name belangrijke spelers: hun netto kredietpositie … nam snel toe en bereikte eind juni 300 ongeveer $ 2019 miljard. Tegelijkertijd verminderden de op één na grootste 25 banken hun vraag naar repo-financiering. hebben waarschijnlijk de kasbuffers van de vier grote banken verminderd en hun bereidheid om geld te lenen op de repomarkt.

De BIS erkende dat jaren van kwantitatieve versoepeling (het drukken van virtueel geld) na de financiële crash van 2008 zoveel liquiditeit hadden verschaft aan Amerikaanse commerciële banken dat ze minder behoefte hadden aan de repomarkt. Tegelijkertijd hielden de grootste financiële instellingen zoveel staatsobligaties aan dat ze het risico liepen hun eigen klant te worden. Verre van stabiele beleggingen De Amerikaanse staatsobligaties zagen er duidelijk wankel uit. Dit vormde een verdere ontmoediging voor potentiële repo-marktinvesteerders.

Bovendien maakten de fluctuaties in de basisrente, met zoveel reserves, de kasstromen van de grootste banken onstabiel. De BIS merkte op dat voor deze: too big to fail banken, "hun vermogen om op korte termijn financiering te verstrekken in repo-markten was verminderd." Ze voegden eraan toe dat dit was "een onderliggende structurele factor die de repo-snelheidsreactie had kunnen versterken."

De BIS beweerde toen dat de Fed had “rustige markten” door te beginnen met nog meer QE (geldcreatie) toen ze de schatkisten kochten van de bankreuzen die het systeem verstopten. De financiële mainstream media bleven zo goed als stil terwijl de Fed $ 6 biljoen gepompt naar Wallstreet. Het interbancaire leenstelsel liep weer vast, net als in 2007.

Overheden rechtstreeks financieren

BlackRock's direct gaan plan, dat in augustus 7 aan de G2019 werd gepresenteerd, begon in september 2019 met de ineenstorting van de repomarkt. Slechts een paar maanden later, toen de WHO de wereldwijde pandemie, werden de economische omstandigheden en omstandigheden nog meer ongebruikelijk. BlackRock legde uit hoe direct gaan ingeschakeld de economische reactie op de wereldwijde pandemie:

De toekomstige evolutie en wereldwijde verspreiding van de uitbraak van het coronavirus is hoogst onzeker … inperking en sociale afstand worden uiteindelijk bereikt door de economische activiteit te verminderen … Dat vereist een beslissende, preventieve en gecoördineerde beleidsreactie … Een alomvattende wereldwijde reactie moet de volgende elementen bevatten: … Royale ondersteuning bij ziekte en werktijdverkorting om inkomens te stabiliseren en banenverlies te beperken … uitbreiding van de financieringsfaciliteiten voor leningen … Het monetair beleid moet gericht zijn op het voorkomen van een ongerechtvaardigde verkrapping van de financiële voorwaarden en op het waarborgen van de werking van de financiële markten.

By direct gaan, hebben centrale banken over de hele wereld, waaronder de BoE, zich beziggehouden met ongekende niveaus van QE om de overheidsuitgaven tijdens de wereldwijde pandemie. Dit plan is bedacht in augustus 2019, zeven maanden voordat de WHO een Covid-19-crisis. Er is momenteel geen teken dat er een einde komt aan wat in feite geldschepping is op een onvoorstelbare schaal.

Tijdens de Cornwall G2021-top in 7 meldden de financiële media dat: "wereldleiders" HAD overeengekomen om QE . voort te zetten. Ze waren niet overeengekomen om iets voort te zetten, die beslissing was maanden eerder genomen door BlackRock en de verzamelde G7-bankiers bij Jackson Hole. We moeten stoppen met onze waanideeën dat de politieke marionetten die voor de tv-camera's paraderen, de baas zijn. Ze beheersen niets.

Eind mei 2021 kwamen de centrale bankiers van de G7 opnieuw bijeen om het nieuwe IMFS te bespreken dat ze al aan het bouwen waren. De gouverneurs van de centrale banken sloten zich aan bij vertegenwoordigers van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Wereldbankgroep, de OESO, de Eurogroep en de FSB (BIS). Er doorheen direct gaan, de aanwezige ministers van Financiën van de G7 kregen de opdracht om elk fiscaal beleid te volgen dat de bankiers hen opdroegen.

Na hun ontmoeting met de centrale bankiers brachten hun communiqué uit naar de wereld:

We zullen blijven samenwerken om te zorgen voor een sterk, duurzaam, evenwichtig en inclusief wereldwijd herstel dat beter en groener herstelt van de Covid-19-pandemie … We benadrukken de noodzaak om het wereldwijde financiële systeem groener te maken, zodat financiële beslissingen rekening houden met klimaatoverwegingen … We verbinden ons ertoe om onze bijdragen aan klimaatfinanciering tot 2025 te verhogen en te verbeteren, inclusief het verhogen van de financiering voor aanpassing en financiering voor op de natuur gebaseerde oplossingen … We verbinden ons ook tot een wereldwijde minimumbelasting van ten minste 15% per land.

BlackRock presenteerde de G7 met de oplossing ze zouden gebruiken in reactie op de pandemie. Het lockdown-beleid veroorzaakte de daaropvolgende ineenstorting van economieën en wereldhandel. Dit verdiepte de financiële crisis die begon met het falen van de repo. De centrale banken hebben vervolgens de schaal van direct gaan.

QE verstrekt genereuze ondersteuning bij ziekte als regelingen voor werktijdverkorting werden gebruikt om de inkomens te stabiliseren als banenverlies beperken. Er was nooit een wetenschappelijke reden of voordeel voor de volksgezondheid voor lockdowns. Ze zijn ontworpen om een uitgebreide wereldwijde reactie naar uitbreiden financiering-voor-leningen om te beschermen en zorgen voor de werking van de financiële markten.

We weten nu wat de exitstrategie van BlackRock is beleidshorizon lijkt op. Het is de succesvolle overgang naar een netto nul, COXNUMX-neutrale wereldeconomie. De centrale bankiers zullen beslissen wanneer deze duurzame doelen zijn bereikt en tot die tijd zijn ze "rechtstreeks gaan" en hebben de touwtjes stevig in handen.

In januari 2020, net als de wereldwijde pandemie aan het bouwen was, publiceerde het World Economic Forum (WEF) hun Metrieken voor duurzame waardecreatie. Hiermee zijn de SDG-criteria vastgesteld waaraan alle beleggingsactiva zullen worden beoordeeld.

Elk bedrijf dat kapitaal moet aantrekken, moet aan deze vereisten voldoen. Ze bepalen dat de winnaars in dit nieuwe IMFS de juiste (spil)mensen in het bestuur zullen hebben, ze zullen zich bezighouden met de juiste stakeholders, zal hun ethische gedrag voldoen aan de WEF-goedkeuring en zullen ze zich alle noodzakelijke COXNUMX-compensaties en andere aanpassingen aan de klimaatverandering kunnen veroorloven.

In maart 2020, als de pandemisch werd verklaard, combineerde het WEF hun sbruikbare statistieken in een Environmental, Social and Governance (ESG)-score. Het WEF verklaarde::

In het licht van toenemend bewijs, activisme en regelgeving, nemen investeerders klimaatoverwegingen mee in hun investeringsbeslissingen. Een groep investeerders die bijvoorbeeld $ 118 biljoen aan activa beheert, verwacht nu dat bedrijven informatie verstrekken in overeenstemming met de Task Force on Climate-related Financial Disclosures (TCFD).

Het steeds meer bewijs werd geproduceerd door computermodellen, de activisten waren mensen zoals Mark Carney, die dreigde bedrijven failliet te laten gaan tenzij ze zich eraan hielden, en de regelgeving (TCFD) werd bepaald door de Financial Stability Board van de BIS. Dit betekende dat het hele systeem uiteindelijk onder de controle kwam van de Bank voor Internationale Betalingen.

Wereldwijde PPP - een geweldige reset

Tegen januari 2021 kwamen de kapitalisten van belanghebbenden overeen om: "convergentie." ESG's werden opgericht als de Statistieken van het Stakeholderkapitalisme. Via een proces noemden ze "dynamische materialiteit", het WEF bouwde een mechanisme om een ​​engagement voor SDG's om te zetten in de basis voor een nieuw IMFS.

Statistieken van het Stakeholderkapitalisme definieer een duurzame belegging zoals elke in een bedrijf met een goede ESG-rating. Aangezien de SDG's voor klimaatverandering worden ondersteund door internationale overeenkomsten, worden bedrijven met een hoge ESG-rating als veilige beleggingen beschouwd. Tenzij bedrijven een goede ESG-rating kunnen behalen, zullen ze het niet overleven.

Nu wil het WEF hun ESG-rating updaten naar record 'R' voor veerkracht. Dit typeert hoe dit systeem is ontworpen om te werken. Het beoordelingssysteem is willekeurig en staat volledig onder controle van de senior partners in het wereldwijde publiek-private partnerschap van belanghebbenden. Alleen die bedrijven die het meest bedreven zijn in het op het juiste moment door de juiste hoepels springen, zullen profiteren van het ESG (R?) Stakeholder Capitalism Metrics-beoordelingssysteem. It's a winner takes all game en de prijs is verleidelijk dichtbij. De WEF staat:

ESG, dat een veelgebruikte set van maatstaven is geworden, omvat het analyseren van milieu-, sociale en governancefactoren bij het bepalen in welke programma's, fondsen en bedrijven moet worden geïnvesteerd. Met deze focus op transformatie zal het gebruik van ESG-kaders waarschijnlijk toenemen, aangezien veel huidige en opkomende bedrijven of nieuwe projecten ervaren een meevaller van incrementele investeringen, zowel in particulier kapitaal als door regeringen over de hele wereld: bijvoorbeeld de $ 1 biljoen Europese Green Deal en het $ 2 biljoen Amerikaanse duurzame infrastructuurplan.

Hoewel het de juiste multinationals, belanghebbenden en particuliere investeerders zullen zijn die profiteren van de overgang naar het nieuwe, COXNUMX-neutrale IMFS, subsidieert de belastingbetaler het. Geen wonder dat ze zo gretig zijn om de klimaatverandering tegen te gaan. In ruil hiervoor, zoals opgemerkt door Deutsche Bank en anderen, kunnen we onze "welvaart en werkgelegenheid" naar "aanzienlijk lijden." Dit begint er op te lijken neofeodalisme.

Janet Yellen, voormalig Fed-voorzitter en huidige Amerikaanse minister van Financiën, legde uit hoe het favoriete publiek-private partnerschap stakeholders zullen de financiers zijn van de netto nul bedrijfshegemonie. BlackRock heeft bijvoorbeeld al $200 miljard in handen duurzaam ETF-effecten. Deze volgen de prestaties van beleggingen met een ESG-rating en stimuleren zo bedrijven die kapitaal nodig hebben om zich te committeren aan SDG's. BlackRock is van plan om hun ETF-bezit te verhogen tot £ 1 biljoen tegen 2030 en zet zich in voor hun beleid van "Gereedheid voor koolstoftransitie."

Beleggers zuigen bedrijfsobligaties op van de ESG-hoogvliegers en hebben al $ 17.1 biljoen gecreëerd duurzame activamarkt asset. Met $ 120 biljoen aan ESG-activa die al onder beheer staan ​​van financiële instellingen zoals BlackRock, is dit waar beleggers afstevenen op de koolstofneutrale, door de belastingbetaler gefinancierde goudkoorts.

Dit is de kapitalisatie van de koolstofobligatiemarkt waar de Britse kanselier Rishi Sunak en andere politieke woordvoerders zoveel vertrouwen in hebben. Om ervoor te zorgen dat deze obligatiemarkt van $ 120 biljoen de basis wordt voor een nieuwe IMFS, moeten beleggers sterk worden aangemoedigd om activa met een ESG-rating te kopen. Dit proces moet op hetzelfde tempo doorgaan om de transformatie te voltooien.

Daartoe kondigde Sunak op 9 november 2020 aan dat het VK voornemens was zijn soevereine groene obligatie. De Britse regering verklaarde dat ze TCFD-onthullingen verplicht zouden stellen voor alle bedrijven, om investeringen in nieuwe technologieën aan te moedigen "zoals stablecoins en digitale valuta's van de centrale bank." De Britse regering verklaarde:

Het VK zal het eerste land ter wereld worden dat in 2025 op de Task Force on Climate-related Financial Disclosures (TCFD) afgestemde openbaarmakingen volledig verplicht zal stellen in de hele economie … Het VK zal ook een groene taxonomie invoeren – een gemeenschappelijk kader om te bepalen welke activiteiten kunnen worden gedefinieerd als ecologisch duurzaam.

De pretentie van de Britse regering dat zij dit proces onder controle heeft, is komisch. De Statistieken van het Stakeholderkapitalisme die bepalend zijn voor ESG (R?)-vermogensbeoordelingen, worden niet beheerd door de Britse overheid.

Gigantische wereldwijde investeringsfirma's zoals BlackRock en internationale bedrijfsinstellingen zoals het WEF en de WBSCD beheersen deze investeringsstrategieën. Overheden zijn slechts junior, faciliterende partners in het wereldwijde publiek-private partnerschap.

De TCFD-verplichtingen waaraan Britse bedrijven moeten voldoen, worden gecontroleerd door de FSB van de BIS. Niet alleen staan ​​de centrale banken, onder het gezag van de BIS, direct gaan en de financiering van het wereldwijde fiscale beleid bepalen ze ook hoe zaken zullen worden gedaan. In feite, dankzij de wereldwijde pandemie, hebben ze nu de leiding over economieën over de hele wereld. Op wie we stemmen is niet relevant.

Ongeacht wat u van Covid-19 denkt, het feit is dit: het heeft een wereldwijd publiek-privaat partnerschap gepresenteerd met de perfecte kans om de wereldeconomie opnieuw in te stellen. De sociale, economische, politieke en zelfs culturele veranderingen die het heeft teweeggebracht, sluiten precies aan bij de veranderingen die we moeten doorvoeren om over te gaan naar de voorgestelde koolstofneutrale economie. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de na een training om door te gaan met de oprichting van een nieuw IMFS ter vervanging van het falende model dat slechts enkele maanden voordat de wereldwijde pandemie werd uitgeroepen, bijna volledig instortte.

Voor de BIS en het wereldwijde systeem van centrale banken die zij leiden, is de pandemie het geschenk dat maar blijft geven. Het heeft niet alleen alles opgeleverd wat we hebben besproken, maar het stelt hen ook in staat om alle hulpbronnen op aarde te grijpen en elk aspect van ons leven te beheersen via een nieuw monetair systeem. De nieuw normaal is verre van normaal - iets dat we binnenkort zullen onderzoeken.

Lees hier het hele verhaal ...

Over de auteur

Patrick Wood
Patrick Wood is een toonaangevende en kritische expert op het gebied van duurzame ontwikkeling, groene economie, Agenda 21, 2030 Agenda en historische technocratie. Hij is de auteur van Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) en co-auteur van Trilaterals Over Washington, Volumes I en II (1978-1980) met wijlen Antony C. Sutton.
Aanmelden
Melden van
gast
1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest Gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties