Flashback: Op weg naar een Noord-Amerikaanse Unie

Deel dit verhaal!

Goedenavond iedereen. Vanavond een verbazingwekkend voorstel om onze grenzen uit te breiden met Mexico en Canada en tegelijkertijd de soevereiniteit van de VS verder te verminderen. Zijn onze politieke elites gek geworden?
Lou Dobbs op Lou Dobbs vanavond, Juni 9, 2005

Introductie

De mondiale elite creëert door de directe operaties van president George Bush en zijn regering een Noord-Amerikaanse Unie die Canada, Mexico en de VS zal samenvoegen tot een superstaat genaamd de Noord-Amerikaanse Unie (NAU). De NAU is ruwweg gemodelleerd naar de Europese Unie (EU). Er is geen politiek of economisch mandaat voor het oprichten van de NAU, en onofficiële peilingen van een dwarsdoorsnede van de Amerikanen geven aan dat ze overweldigend tegen deze eindrun rond nationale soevereiniteit zijn.

Om Lou Dobbs te antwoorden: "Nee, de politieke elites hebben... geen gek geworden”, willen ze gewoon dat je denkt dat ze dat hebben gedaan.

De realiteit boven schijn wordt gemakkelijk opgehelderd met een goed historisch perspectief van de laatste 35 jaar van politieke en economische manipulatie door dezelfde elite die ons nu de NAU brengt.

Dit artikel zal deze geschiedenis onderzoeken om de lezer een compleet beeld te geven van de NAU, hoe deze mogelijk is gemaakt, wie de aanstichters zijn en waar ze naartoe gaat.

Het is belangrijk om eerst te begrijpen dat de op handen zijnde geboorte van de NAU een zwangerschap is van de uitvoerende macht van de Amerikaanse regering, geen het congres. Dit is het onderwerp van de eerste discussie hieronder.

Het volgende onderwerp zal de strategie van de mondiale elite onderzoeken om de macht om met het buitenland over handelsverdragen en internationaal recht te onderhandelen, van het congres tot de president, te ondermijnen. Zonder deze kracht, NAFTA en de NAU zou nooit mogelijk zijn geweest.

Hierna zullen we laten zien dat de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst (NAFTA) de directe genetische en noodzakelijke voorouder is van de NAU.

Ten slotte zullen in dit rapport de NAU-daders en hun tactieken voor het voetlicht worden gebracht om de schuld te geven waar die hoort. Het zal de lezer opvallen dat de dezelfde mensen staan ​​bij elk van deze onderwerpen centraal.

De beste regering die geld kan kopen

De moderne globalisering werd gelanceerd met de oprichting van de Trilaterale Commissie in 1973 door David Rockefeller en Zbigniew Brzezinski. Het lidmaatschap bestond uit iets meer dan 300 machtige elitisten uit Noord-Amerika, Europa en Japan. Het duidelijk geformuleerde doel van de Trilaterale Commissie was het bevorderen van een “Nieuwe Internationale Economische Orde” die de historische economische orde zou verdringen.

Ondanks haar niet-politieke retoriek, vestigde de Trilaterale Commissie niettemin een blokkade in de uitvoerende macht van de Amerikaanse regering met de verkiezing van James Earl Carter in 1976. Carter werd persoonlijk door Brzezinski uitgekozen als presidentskandidaat en werd persoonlijk begeleid in globalistische filosofie en buitenlands beleid door Brzezinski zelf. Vervolgens, toen Carter als president werd beëdigd, benoemde hij niet minder dan een derde van de Amerikaanse leden van de Commissie in zijn kabinet en andere hoge posten in zijn regering. Dat was het ontstaan ​​van de overheersing van de uitvoerende macht door de Trilaterale Commissie, die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Met de verkiezing van Ronald Reagan in 1980 werd George HW Bush, lid van de Trilaterale Commissie, voorgesteld aan het Witte Huis als vice-president. Onder invloed van Bush ging Reagan door met het selecteren van belangrijke benoemingen uit de gelederen van de Trilaterale Commissie.

In 1988 begon George HW Bush aan zijn termijn van vier jaar als president. Hij werd gevolgd door William Jefferson Clinton, medelid van de Trilaterale Commissie, die 8 jaar lang president was en veertien mede-trilaterale leden van zijn regering benoemde.

De verkiezing van George W. Bush in 2000 zou geen verrassing moeten zijn. Hoewel Bush geen lid was van de Trilaterale Commissie, heeft zijn vice-president Dick Cheney is. Bovendien is de vrouw van Dick Cheney, Lynne, zelf ook lid van de Commissie.

De Hegemonie van de Trilaterale Commissie over de uitvoerende macht van de Amerikaanse regering is onmiskenbaar. Critici beweren dat dit scenario slechts indirect is, dat het meest gekwalificeerde politieke 'talent' in de eerste plaats van nature de neiging heeft om tot groepen als de Trilaterale Commissie te behoren. Bij nader onderzoek zijn dergelijke verklaringen nogal hol.

Waarom zou de Trilaterale Commissie proberen de uitvoerende macht te domineren? Heel eenvoudig - Kracht! Dat wil zeggen, macht om dingen direct gedaan te krijgen die onmogelijk te bereiken zouden zijn geweest door de enige matig succesvolle lobby-inspanningen uit het verleden; macht om de overheid te gebruiken als een platform voor pesterijen om politiek gedrag over de hele wereld te wijzigen.

Het voor de hand liggende uitvloeisel van deze hegemonie is natuurlijk dat de invloed en impact van de burgerij vrijwel geëlimineerd is.

Moderne "Wereldorde" -strategie

Na de oprichting in 1973 verspilden leden van de Trilaterale Commissie geen tijd aan het lanceren van hun globalistische strategie. Maar wat was die strategie?

Richard Gardner was een origineel lid van de Trilaterale Commissie en een van de prominente architecten van de Nieuwe Internationale Economische Orde. In 1974 verscheen zijn artikel "The Hard Road to World Order" in het tijdschrift Foreign Affairs, uitgegeven door de Council on Foreign Relations. Met duidelijke minachting voor iedereen die nationalistische politieke opvattingen heeft, verklaarde Gardner:

“Kortom, het 'huis van de wereldorde' zou van onderaf gebouwd moeten worden in plaats van van bovenaf. Het zal lijken op een grote 'dreunende, zoemende verwarring', om William James' beroemde beschrijving van de werkelijkheid te gebruiken, maar een einde maken aan de nationale soevereiniteit en die stukje bij beetje uithollen, zal veel meer bereiken dan de ouderwetse frontale aanval."1 [nadruk toegevoegd]

Volgens Gardner kunnen verdragen en handelsovereenkomsten (zoals General Agreement on Trade and Tariffs of GATT) zou het constitutionele recht stuk voor stuk binden en vervangen, en dat is precies wat er is gebeurd. Bovendien had Gardner grote waardering voor de rol van de Verenigde Naties als juridisch orgaan van een derde partij dat zou kunnen worden gebruikt om de nationale soevereiniteit van individuele naties uit te hollen.

Gardner concludeerde dat "de benadering van geval tot geval enkele opmerkelijke concessies van 'soevereiniteit' kan opleveren die niet over de hele linie konden worden bereikt"2

Het eindresultaat van een dergelijk proces is dus dat de VS uiteindelijk hun soevereiniteit zouden capituleren voor de nieuw voorgestelde wereldorde. Er wordt niet specifiek vermeld wie deze nieuwe orde zou beheersen, maar het is vrij duidelijk dat de enige 'spelers' in de buurt Gardner en zijn Trilaterale trawanten zijn.

Nogmaals moet worden opgemerkt dat de vorming van de Trilaterale Commissie door Rockefeller en Brzezinski een reactie was op de algemene frustratie dat het globalisme vóór 1973 nergens heen ging met de status-quo. De "frontale aanval" was mislukt en er was een nieuwe aanpak nodig . Het is een typische mentaliteit van de wereldwijde elite om elke wegversperring te zien als een kans om een ​​"end-run" te organiseren om er omheen te komen. Gardner bevestigt deze frustratie:

“Zeker, de kloof tussen de doelstellingen en de capaciteiten van de internationale organisaties die de mensheid op weg naar de wereldorde moesten krijgen, is zeker nooit groter geworden. We zijn getuige van een uitbraak van kortzichtig nationalisme dat zich niet bewust lijkt van de economische, politieke en morele implicaties van onderlinge afhankelijkheid. Toch is er nog nooit zo'n wijdverbreide erkenning geweest door 's werelds intellectuele leiderschap van de noodzaak van samenwerking en planning op een echt mondiale basis, buiten het land, buiten de regio, vooral buiten het sociale systeem."3

Het 'intellectueel leiderschap van de wereld' verwijst blijkbaar naar academici als Gardner en Brzezinski. Buiten de Trilaterale Commissie en de CFR, was de overgrote meerderheid van het academische denken in die tijd gekant tegen dergelijke noties zoals hierboven vermeld.

De basis leggen: Fast Track Authority

In Artikel 1, Sectie 8 van de Amerikaanse Grondwet, wordt gezag verleend aan het Congres “Regulariseren handel met vreemde naties.” Een einde aan dit onoverkomelijke obstakel zou zijn om het Congres te overtuigen deze macht vrijwillig aan de president over te dragen. Met zo'n autoriteit in de hand kon de president vrijelijk onderhandelen over verdragen en andere handelsovereenkomsten met vreemde naties, en deze vervolgens eenvoudig voorleggen aan het Congres voor een rechtstreekse of negatieve stemming, zonder mogelijke wijzigingen. Dit wijst opnieuw op de minachting van de elite voor een congres dat is gekozen om representatief te zijn "van het volk, door het volk en voor het volk".

Dus de eerste "Fast Track"-wetgeving werd in 1974 door het Congres aangenomen, slechts een jaar na de oprichting van de Trilaterale Commissie. Het was hetzelfde jaar dat Nelson Rockefeller werd bevestigd als vice-president onder president Gerald Ford, die geen van beiden door het Amerikaanse publiek werden gekozen. Als vice-president zat Rockefeller als president van de Amerikaanse senaat.

Volgens Public Citizen is de bottom line van Fast Track dat ...

“... het Witte Huis tekent en sluit handelsovereenkomsten voordat het Congres er ooit over stemt. Fast Track bepaalt ook de parameters voor het congresdebat over elke handelsmaatregel die de president indient, waarbij binnen een bepaalde tijd zonder wijzigingen en slechts 20 uur debat moet worden gestemd.”4

Wanneer een akkoord aan het Congres wordt gegeven, worden machtige lobbyisten en politieke hamerkoppen ingeschakeld om het congres te manipuleren om voor de wetgeving te stemmen. (*Zien CAFTA Lobby-inspanningen) Met slechts 20 uur debat toegestaan, is er weinig gelegenheid voor publieke betrokkenheid.

Het congres begreep duidelijk het risico van het afstaan ​​van deze bevoegdheid aan de president, zoals blijkt uit het feit dat ze er een automatische vervaldatum op hebben gezet. Sinds het verstrijken van de originele Fast Track is er een zeer controversieel spoor geweest van inspanningen voor Fast Track-vernieuwing. In 1996 slaagde president Clinton er totaal niet in om Fast Track weer veilig te stellen na een bitter debat in het Congres. Na een nieuwe controversiële strijd in 2001/2002 was president Bush in staat om Fast Track voor zichzelf te vernieuwen in de Trade Act van 2002, net op tijd om te onderhandelen over de Centraal-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst (CAFTA) en de goedkeuring ervan in 2005 te verzekeren.

Het is verbazingwekkend om te beseffen dat Fast Track sinds 1974 heeft geen gebruikt in de meeste handelsovereenkomsten. Onder het presidentschap van Clinton werden bijvoorbeeld zo'n 300 afzonderlijke handelsovereenkomsten onderhandeld en normaal door het Congres aangenomen, maar alleen twee daarvan werden ingediend onder Fast Track: NAFTA en de GATT Uruguay-ronde. In feite waren er van 1974 tot 1992 slechts drie voorbeelden van Fast Track in actie: de GATT Tokyo Round, de vrijhandelsovereenkomst tussen de VS en Israël en de vrijhandelsovereenkomst tussen Canada en de VS. NAFTA was dus slechts de vierde beroep op Fast Track.

Waarom de selectiviteit? Suggereert het een zeer smalle agenda? Zeer zeker. Deze handels- en juridische blunders maakten geen schijn van kans om zonder te worden gepasseerd, en de mondiale elite wist het. Fast Track is in het leven geroepen als een zeer specifiek wetgevend instrument om een ​​zeer specifieke uitvoerende taak te volbrengen - namelijk het "snel volgen" van de totstandbrenging van de "Nieuwe Internationale Economische Orde" die de Trilaterale Commissie in 1973 voor ogen had!

Artikel zes van de Amerikaanse grondwet stelt dat “alle verdragen die zijn gesloten, of zullen worden gesloten, onder het gezag van de Verenigde Staten, de hoogste wet van het land zijn en dat de rechters in elke staat daaraan gebonden zijn, elk ding in de Grondwet of wetten van welke staat dan ook, niettegenstaande.” Omdat internationale verdragen de nationale wetgeving vervangen, heeft Fast Track een enorme herstructurering van de Amerikaanse wetgeving mogelijk gemaakt zonder toevlucht te nemen tot een constitutionele conventie (red. opmerking: zowel Henry Kissinger als Zbigniew Brzezinski riepen al in 1972 op tot een constitutionele conventie, die duidelijk kan worden gezien als een mislukte "frontale aanval"). Als gevolg hiervan is de nationale soevereiniteit van de Verenigde Staten ernstig aangetast - zelfs als sommige congresleden en senatoren zich hiervan bewust zijn, is het grote publiek over het algemeen nog steeds onwetend.

Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst

NAFTA werd onderhandeld onder de uitvoerende leiding van de Republikeinse president George HW Bush. Carla Hills wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste architect en onderhandelaar van NAFTA. Zowel Bush als Hills waren lid van de Trilaterale Commissie!

NAFTA-initialisatie

NAFTA "Initialisatie" Ceremonie: Van links naar rechts (staand) president Salinas, president Bush, premier Mulroney (zittend) Jaime Serra Puche, Carla Hills, Michael Wilson.

Toen Bush' eerste presidentiële termijn ten einde liep en Bush politieke eer voor NAFTA wenste, werd in oktober 1992 een "initiatie"-ceremonie van NAFTA georganiseerd (zodat Bush de eer kon opeisen voor NAFTA). het verschil tussen paraferen en ondertekenen; op dat moment was Fast Track niet geïmplementeerd en had Bush niet de bevoegdheid om een ​​dergelijke handelsovereenkomst daadwerkelijk te ondertekenen.

Bush verloor vervolgens een publiekelijk omstreden presidentiële race van de democraat William Jefferson Clinton, maar ze waren nauwelijks elkaars tegenpolen op het gebied van vrijhandel en NAFTA: de reden? Clinton was ook een ervaren lid van de Trilaterale Commissie.

Onmiddellijk na de inauguratie werd Clinton de kampioen van NAFTA en orkestreerde de passage met een enorme inspanning van de uitvoerende macht.

Enige onverwachte weerstand tegen NAFTA

Voorafgaand aan de verkiezingen van 1992 was er een vlieg in de zalf van de elite, namelijk presidentskandidaat en miljardair Ross Perot, oprichter en voorzitter van Electronic Data Systems (EDS). Perot was politiek onafhankelijk, fel anti-NAFTA en koos ervoor om er in 1991 een groot campagnethema van te maken. Uiteindelijk zou de mondiale elite enorme sommen geld moeten uitgeven om de negatieve publiciteit die Perot aan NAFTA gaf te overwinnen.

Destijds geloofden sommige politieke analisten dat Perot, die miljardair was, op de een of andere manier voor deze taak was gesteld door dezelfde elitairen die NAFTA pushten. Vermoedelijk zou het alle anti-globalisten in één nette groep verzamelen, waardoor de elitisten zouden kunnen bepalen wie hun echte vijanden werkelijk waren. Het is vandaag de dag betwistbaar of hij oprecht was of niet, maar het had die uitkomst en Perot werd een bliksemafleider voor de hele kwestie van vrijhandel.

Perot sloeg de spijker precies op zijn kop in een van zijn campagnetoespraken die op de nationale televisie werden uitgezonden:

"Als je $ 12, $ 13, $ 14 per uur betaalt voor fabrieksarbeiders en je kunt je fabriek naar het zuiden van de grens verplaatsen, een dollar per uur betalen voor arbeid, jong aannemen - laten we aannemen dat je al lang in het bedrijfsleven zit en je hebt een volwassen personeelsbestand - betaal een dollar per uur voor je werk, heb geen gezondheidszorg - dat is het duurste element bij het maken van een auto - je hebt geen milieucontroles, geen vervuilingscontroles en geen pensioen, en je deed het niet kan niets anders schelen dan geld verdienen, er zal een gigantisch zuigend geluid naar het zuiden gaan ... "5 [nadruk toegevoegd]

De boodschap van Perot raakte miljoenen Amerikanen een gevoelige snaar, maar werd helaas afgebroken toen hij in openbare campagnedebatten ging met medekandidaat Al Gore. Simpel gezegd, Gore at Perots lunch, niet zozeer vanwege de problemen zelf, maar vanwege zijn superieure debatvaardigheden. Zo georganiseerd als Perot was, was hij geen partij voor een politiek en wereldwijd ervaren politicus als Al Gore.

De Spin Machine maakt zich op

Om de public relations-schade van Perot tegen te gaan, werd alles uit de kast gehaald toen de NAFTA-stemming dichterbij kwam. Als proxy voor de mondiale elite ontketende de president de grootste en duurste spinmachine die het land ooit had gezien.

NAFTA-embleem

Voormalig Chrysler-voorzitter Lee Iacocca werd ingeschakeld voor een landelijke advertentiecampagne van meerdere miljoenen dollars waarin de voordelen van NAFTA werden geprezen. De mantra, consequent doorgevoerd tijdens de vele spin-evenementen: “Export. Betere banen. Betere lonen”, die allemaal loze beloften bleken te zijn

Bill Clinton nodigde drie voormalige presidenten uit in het Witte Huis om naast hem te staan ​​in lof en bevestiging van NAFTA. Dit was de eerste keer in de geschiedenis van de VS dat vier presidenten ooit samen waren verschenen. Van de vier waren er drie lid van de Trilaterale Commissie: Bill Clinton, Jimmy Carter en George HW Bush. Gerald Ford was geen commissaris, maar was niettemin een bevestigde globalistische insider. Na de toetreding van Ford tot het presidentschap in 1974, nomineerde hij prompt Nelson Rockefeller (de oudste broer van David Rockefeller) om het vice-presidentschap te bekleden dat Ford net had verlaten.

De academische gemeenschap werd ingeschakeld toen, volgens de uitgever van Harper's Magazine John MacArthur,

... er was een pro-NAFTA-petitie, georganiseerd en geschreven door mijn MIT's Rudiger Dornbusch, gericht aan president Clinton en ondertekend door alle twaalf levende Nobelprijswinnaars in economie, en oefening in academisch logrollen die vakkundig werd omgezet door Bill Daley en het A-Team in PR-goud op de voorpagina van The New York Times op 14 september. 'Dear Mr. President', schreven de 283 ondertekenaars…”6

Ten slotte gingen prominente leden van de Trilaterale Commissie zelf naar de pers om NAFTA te promoten. Op 13 mei 1993 schreven de commissarissen Henry Kissinger en Cyrus Vance bijvoorbeeld een gezamenlijk opiniestuk waarin stond:

"[NAFTA] zou de meest constructieve maatregel zijn die de Verenigde Staten in deze eeuw op ons halfrond zouden hebben genomen."7

Twee maanden later ging Kissinger verder,

"Het zal de meest creatieve stap zijn naar een nieuwe wereldorde die door een groep landen is genomen sinds het einde van de Koude Oorlog, en de eerste stap naar een nog grotere visie op een vrijhandelszone voor het hele westelijk halfrond." [NAFTA] is geen conventionele handelsovereenkomst, maar de architectuur van een nieuw internationaal systeem."8 [nadruk toegevoegd]

Het is nauwelijks fantasie om te denken dat de hype van Kissinger vrij veel lijkt op het oorspronkelijke doel van de Trilaterale Commissie om een Nieuwe internationale economische orde.

Op 1 januari 1994 werd de NAFTA wet: volgens Fast Track-procedures had het huis het aangenomen met 234-200 (132 Republikeinen en 102 Democraten stemden voor) en de Amerikaanse Senaat keurde het goed met 61-38.

Dat gigantische zuigende geluid gaat naar het zuiden

Om de potentiële impact van de Noord-Amerikaanse Unie te begrijpen, moet men de impact van NAFTA begrijpen.

NAFTA beloofde meer export, betere banen en betere lonen. Sinds 1994 is precies het tegenovergestelde gebeurd. Het handelstekort van de VS schoot omhoog en nadert nu de $ 1 biljoen dollar per jaar; de VS hebben zo'n 1.5 miljoen banen verloren en de reële lonen in zowel de VS als Mexico zijn aanzienlijk gedaald.

Patrick Buchanan gaf een eenvoudig voorbeeld van het schadelijke effect van NAFTA op de Amerikaanse economie:

“Toen de NAFTA in 1993 werd goedgekeurd, importeerden we zo'n 225,000 auto's en vrachtwagens uit Mexico, maar exporteerden we ongeveer 500,000 voertuigen naar de wereld. In 2005 was onze export naar de wereld nog steeds een schaduw van minder dan 500,000 voertuigen, maar onze auto- en vrachtwagenimport uit Mexico was verdrievoudigd tot 700,000 voertuigen.

"Zoals McMillion schrijft, exporteert Mexico nu meer auto's en vrachtwagens naar de Verenigde Staten dan de Verenigde Staten naar de hele wereld. Een mooi einde, nietwaar, aan de Verenigde Staten als “Autohoofdstad van de Wereld”?

"Wat er is gebeurd? Na NAFTA hebben de Grote Drie zojuist een enorm deel van onze auto-industrie opgepikt en het, en de banen, naar Mexico verplaatst."9

Dit vertegenwoordigt natuurlijk alleen de auto-industrie, maar hetzelfde effect is ook in veel andere industrieën waargenomen. Buchanan merkte terecht op dat NAFTA nooit zomaar een handelsovereenkomst was: het was eerder een "machtigingshandeling - om Amerikaanse bedrijven in staat te stellen hun Amerikaanse arbeiders te dumpen en hun fabrieken naar Mexico te verhuizen." Dit is inderdaad de geest van alle uitbesteding van banen in de VS en productiefaciliteiten naar overzeese locaties.

Gerespecteerd econoom Alan Tonelson, auteur van De race naar de bodem, merkt de rook en spiegels op die vertroebelen wat er werkelijk is gebeurd met de export:

“De meeste exporten van de VS naar Mexico voor, tijdens en sinds de pesocrisis (1994) waren productiegoederen – in het bijzonder onderdelen en componenten die door Amerikaanse multinationals naar hun Mexicaanse fabrieken werden gestuurd voor assemblage of voor verdere verwerking. De overgrote meerderheid hiervan wordt bovendien opnieuw geëxporteerd en de meeste worden direct teruggestuurd naar de Verenigde Staten voor definitieve verkoop. Volgens de meeste schattingen kopen de Verenigde Staten zelfs 80 tot 90 procent van alle export van Mexico."10

Tonelson concludeert dat "de overgrote meerderheid van de Amerikaanse arbeiders een dalende levensstandaard heeft gekend, niet slechts een handvol verliezers."

De Mexicaanse econoom en geleerde Miguel Pickard somt de veronderstelde voordelen van Mexico van NAFTA op:

“Er is veel lof gehoord voor de weinige 'winnaars' die NAFTA heeft gecreëerd, maar er wordt weinig melding gemaakt van het feit dat het Mexicaanse volk de grote 'verliezers' van de deal is. Mexicanen hebben nu te maken met meer werkloosheid, armoede en ongelijkheid dan voordat de overeenkomst in 1994 begon.”11

Kortom, NAFTA is geen vriend geweest van de burgers van de Verenigde Staten of Mexico. Toch is dit de achtergrond waartegen de Noord-Amerikaanse Unie wordt opgevoerd. De globaliseringsspelers en hun beloften zijn vrijwel hetzelfde gebleven, beide even onoprecht als altijd.

Prelude tot de Noord-Amerikaanse Unie

Kort nadat NAFTA in 1994 was aangenomen, begon Dr. Robert A. Pastor aan te dringen op een “diepe integratie” die NAFTA op zichzelf niet kon bieden. Zijn droom werd samengevat in zijn boek, Toward a North American Union, gepubliceerd in 2001. Helaas voor Pastor werd het boek slechts een paar dagen voor de terroristische aanslagen van 9/11 in New York uitgebracht en kreeg het dus weinig aandacht van welke sector dan ook. .

Pastor had echter de juiste connecties. Hij werd uitgenodigd om te verschijnen voor de plenaire sessie (gehouden in Ontario, Canada) van de Trilaterale Commissie op 1-2 november 2002, om een ​​papieren tekening rechtstreeks op zijn boek af te leveren. Zijn paper, "A Modest Proposal To the Trilateral Commission", deed verschillende aanbevelingen:

  • “... de drie regeringen zouden een Noord-Amerikaanse Commissie (NAC) moeten oprichten om een ​​agenda voor topontmoetingen door de drie leiders vast te stellen en om de uitvoering van de besluiten en plannen te monitoren.
  • Een tweede instelling zou moeten ontstaan ​​door het samenvoegen van twee bilaterale wetgevende groepen tot een Noord-Amerikaanse parlementaire groep.
  • “De derde instelling zou een permanente rechtbank voor handel en investeringen moeten zijn
  • “De drie leiders zouden een Noord-Amerikaans Ontwikkelingsfonds moeten oprichten, waarvan de prioriteit zou zijn om het grensgebied tussen de VS en Mexico te verbinden met Midden- en Zuid-Mexico.
  • De Noord-Amerikaanse Commissie zou een geïntegreerd continentaal plan voor transport en infrastructuur moeten ontwikkelen.
  • “… Onderhandelen over een douane-unie en een gemeenschappelijk buitentarief
  • "Onze drie regeringen zouden centra voor Noord-Amerikaanse studies in elk van onze landen moeten sponsoren om de mensen van alle drie te helpen de problemen en het potentieel van Noord-Amerika te begrijpen en beginnen zichzelf als Noord-Amerikanen te beschouwen"12 [nadruk toegevoegd]

Pastors keuze van de woorden "Bescheiden voorstel" is bijna komisch, aangezien hij van plan is het hele Noord-Amerikaanse continent te reorganiseren.

Niettemin kocht de Trilaterale Commissie de voorstellen van Pastor, haak, lijn en zinklood. Vervolgens was het Pastor die naar voren kwam als de Amerikaanse vice-voorzitter van de CFR-taskforce die op 15 oktober 2004 werd aangekondigd:

“De Raad heeft sinds de implementatie van de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst tien jaar geleden een onafhankelijke taskforce voor de toekomst van Noord-Amerika opgericht om regionale integratie te onderzoeken... De taskforce zal vijf beleidsterreinen herzien waarin wellicht meer samenwerking nodig is. Dit zijn: verdieping van de economische integratie; het verkleinen van de ontwikkelingskloof; harmonisatie van het regelgevingsbeleid; verbetering van de beveiliging; en het bedenken van betere instellingen om conflicten te beheren die onvermijdelijk voortvloeien uit integratie en om kansen voor samenwerking te benutten.”13

Onafhankelijke taskforce, inderdaad! In totaal werden drieëntwintig leden gekozen uit de drie landen. Elk land werd vertegenwoordigd door een lid van de Trilaterale Commissie: Carla A. Hills (VS), Luis Rubio (Mexico) en Wendy K. Dobson (Canada). Robert Pastor was vicevoorzitter van de VS.

Deze CFR-taskforce was uniek omdat deze zich richtte op economisch en politiek beleid voor alle drie de landen, niet alleen voor de VS.

“… onvolkomenheden in de huidige regelingen identificeren en mogelijkheden voorstellen voor diepere samenwerking op gebieden van gemeenschappelijk belang. In tegenstelling tot andere door de Raad gesponsorde taskforces, die zich voornamelijk richten op het Amerikaanse beleid, omvat dit initiatief deelnemers uit Canada en Mexico, evenals de Verenigde Staten, en zal het beleidsaanbevelingen doen voor alle drie de landen."14 [Nadruk toegevoegd]

Richard Haass, voorzitter van de CFR en jarenlang lid van de Trilaterale Commissie, legde nadrukkelijk de link tussen NAFTA en de integratie van Mexico, Canada en de VS:

“Tien jaar na NAFTA is het duidelijk dat de veiligheid en de economische toekomst van Canada, Mexico en de Verenigde Staten nauw met elkaar verbonden zijn. Maar er is bitter weinig nagedacht over waar de drie landen over nog eens tien jaar moeten staan ​​en hoe ze daar moeten komen. Ik ben enthousiast over het potentieel van deze taskforce om deze leemte te helpen vullen,”15

De uitspraak van Haass "er is maar weinig denkwerk beschikbaar" onderstreept een herhaaldelijk gebruikte elitaire techniek. Dat wil zeggen, eerst beslissen wat je wilt doen, en ten tweede een zwerm academici toewijzen om je voorgenomen acties te rechtvaardigen. (Dit is de kern van academische financiering door NGO's zoals de Rockefeller Foundation, Ford Foundation, Carnegie-Mellon, enz.) Nadat het rechtvaardigingsproces is voltooid, laten dezelfde elites die het in de eerste plaats voorstelden zich erbij betrekken alsof ze hadden geen andere logische keuze dan mee te spelen met het 'gezonde denken' van de experts.

De taskforce kwam drie keer bijeen, eenmaal in elk land. Toen het proces was voltooid, publiceerde het zijn resultaten in mei 2005, in een paper getiteld "Building a North American Community" en met als ondertitel "Report of the Independent Task Force on the Future of North America". Zelfs de ondertitel suggereert dat de 'toekomst van Noord-Amerika' een voldongen feit is dat achter gesloten deuren wordt besloten.

Enkele van de aanbevelingen van de taskforce zijn::

  • "Stel een gemeenschappelijk buitentarief vast.”
  • "Pas een Noord-Amerikaanse benadering van regelgeving toe"
  • "Zorg voor een gemeenschappelijke veiligheidsperimeter tegen 2010."
  • "Zet een Noord-Amerikaans investeringsfonds op voor infrastructuur en menselijk kapitaal."
  • "Stel een permanent tribunaal in voor Noord-Amerikaanse geschillenbeslechting."
  • “Een jaarlijkse Noord-Amerikaanse topbijeenkomst” dat zou de staatshoofden bij elkaar brengen ter wille van het publieke blijk van vertrouwen.
  • "Stel door ministers geleide werkgroepen op die binnen 90 dagen verslag moeten uitbrengen en regelmatig bijeen moeten komen."
  • Maak een "Noord-Amerikaanse Adviesraad"
  • Maak een "Noord-Amerikaanse Interparlementaire Groep."16

Klinkt bekend? Het zou moeten: Veel van de aanbevelingen komen letterlijk uit Pastors 'bescheiden' presentatie aan de hierboven genoemde Trilaterale Commissie, of uit zijn eerdere boek Toward a North American Union.

SPP-top

2006 SPP-top in Cancun

Kort nadat het rapport van de taskforce was uitgebracht, kwamen de hoofden van alle drie de landen inderdaad bijeen voor een top in Waco, Texas op 23 maart 2005. Het specifieke resultaat van de top was de oprichting van het Security and Prosperity Partnership of North America (SPNA). Het gezamenlijke persbericht verklaarde:

“Wij, de gekozen leiders van Canada, Mexico en de Verenigde Staten, zijn in Texas bijeengekomen om de oprichting van het Security and Prosperity Partnership van Noord-Amerika aan te kondigen.

“We zullen werkgroepen oprichten onder leiding van onze ministers en secretarissen die zullen overleggen met belanghebbenden in onze respectieve landen. Deze werkgroepen zullen inspelen op de prioriteiten van onze mensen en onze bedrijven en zullen specifieke, meetbare en haalbare doelen stellen. Ze zullen concrete stappen schetsen die onze regeringen kunnen nemen om deze doelen te bereiken, en data vaststellen die de continue verwezenlijking van resultaten zullen garanderen.

“Binnen 90 dagen presenteren de ministers hun eerste rapport, waarna de werkgroepen halfjaarlijks rapporteren. Omdat het partnerschap een continu proces van samenwerking zal zijn, zullen in onderling overleg nieuwe punten aan de werkagenda worden toegevoegd als de omstandigheden dit vereisen."17

Opnieuw zien we dat Pastors Noord-Amerikaanse Unie-ideologie wordt voortgezet, maar deze keer als resultaat van een topbijeenkomst van drie staatshoofden. De vraag moet worden gesteld: "Wie heeft de leiding over dit proces?"

Inderdaad, de drie premiers keerden terug naar hun respectievelijke landen en begonnen hun "werkgroepen" om "de belanghebbenden te raadplegen". In de VS werden de "specifieke, meetbare en haalbare doelen" alleen indirect gezien door de oprichting van een overheidswebsite die werd aangekondigd als "Security and Prosperity Partnetship of North America". (www.spp.gov) De belanghebbenden worden niet bij naam genoemd, maar het is duidelijk dat ze niet het publiek van een van de drie landen zijn; hoogstwaarschijnlijk zijn dit de bedrijfsbelangen die worden vertegenwoordigd door de leden van de Trilaterale Commissie!

De tweede jaarlijkse topbijeenkomst vond plaats op 30-31 maart 2006 in Cancun, Mexico tussen Bush, Fox en de Canadese premier Stephen Harper. De agenda van het partnerschap voor veiligheid en welvaart werd samengevat in een verklaring van de Mexicaanse president Vicente Fox:

“Tijdens die bijeenkomst hebben we fundamentele punten aangeroerd. Allereerst hebben we een evaluatiegesprek gehouden. Toen kregen we informatie over de ontwikkeling van programma's. En dan hebben we de nodige instructies gegeven voor de werken die in de volgende werkperiode moeten worden uitgevoerd… We onderhandelen niet opnieuw over wat succesvol is geweest of openen de vrijhandelsovereenkomst niet. Het gaat verder dan de overeenkomst, zowel voor welvaart als voor veiligheid."18 [nadruk toegevoegd]

Verordeningen in plaats van verdragen

Het is misschien niet bij de lezer opgekomen dat de twee SPP-toppen hebben geleid tot: geen ondertekende overeenkomsten. Dit is geen toeval of een mislukking van het proces van de top. De zogenaamde "diepere integratie" van de drie landen wordt bereikt door een reeks verordeningen en uitvoeringsbesluiten die burgerwaakhonden en wetgevend toezicht vermijden.19

In de VS bracht de top van Cancun in 2005 zo'n 20 verschillende werkgroepen voort die zich zouden bezighouden met kwesties van immigratie tot veiligheid tot harmonisatie van regelgeving, allemaal onder auspiciën van het Security and Prosperity Partnership (www.spp.gov). De SPP in de VS valt officieel onder het ministerie van Handel, onder leiding van secretaris Carlos M. Gutierrez, maar andere agentschappen van de uitvoerende macht hebben ook SPP-componenten die rapporteren aan de handel.

Na twee jaar van massale inspanningen zijn de namen van de SPP-werkgroepleden niet vrijgegeven. Het resultaat van hun werk is ook niet vrijgegeven. Er is geen congreswetgeving of toezicht op het SPP-proces.

De directeur van SPP, Geri Word, werd benaderd om te vragen waarom er een wolk van geheimzinnigheid boven SPP hangt. Volgens onderzoeksjournalist Jerome Corsi antwoordde Word:

“We wilden de contactpersonen van de werkgroepen niet laten afleiden door telefoontjes van het publiek.” 20

Deze paternalistische houding is een typische elitaire mentaliteit. Hun werk (wat ze ook maar in hun eentje hebben verzonnen) is te belangrijk om afgeleid te worden door vervelende burgers of hun gekozen wetgevers.

Deze elite-tactiekverandering mag niet worden onderschat: voorschriften en uitvoeringsbesluiten hebben de congreswetgeving en het publieke debat vervangen. Van beide is geen sprake. Dit is weer een Gardner-stijl "om de nationale soevereiniteit heen draaien en die stukje bij beetje uithollen. '

Blijkbaar gelooft de door de Trilaterale gedomineerde regering-Bush dat ze voldoende macht heeft verzameld om de NAU door de strot van het Amerikaanse volk te rammen, of ze nu protesteren of niet.

Robert A. Pastor: A Trilateral Commission Operative

Zoals eerder vermeld, wordt Pastor geprezen als de vader van de Noord-Amerikaanse Unie, die er meer artikelen over heeft geschreven, meer getuigenissen heeft afgelegd voor het Congres en leiding heeft gegeven aan taskforces om het te bestuderen, dan enige andere Amerikaanse academische figuur. Hij lijkt een onvermoeibare architect en pleitbezorger van de NAU.

Hoewel hij misschien een frisse, nieuwe naam lijkt te zijn in de globaliseringsbusiness, heeft Pastor een lange geschiedenis met leden van de Trilaterale Commissie en de mondiale elite.

Hij is dezelfde Robert Pastor die de uitvoerend directeur was van de CFR-taskforce van 1974 (gefinancierd door de Rockefeller en Ford Foundations), genaamd de Commissie voor Amerikaans-Latijns-Amerikaanse betrekkingen – ook bekend als de Linowitz-commissie. De Linowitz-commissie, voorgezeten door een oorspronkelijke trilaterale commissaris Sol Linowitz, werd bijzonder gecrediteerd voor het weggeven van het Panamakanaal in 1976 onder het presidentschap van Carter. ALLE leden van de Linowitz Commissie waren lid van de Trilaterale Commissie, op één na, Albert Fishlow; andere leden waren W. Michael Blumenthal, Samuel Huntington, Peter G. Peterson, Elliot Richardson en David Rockefeller.

Een van Carter's eerste acties als president in 1977 was de benoeming van Zbigniew Brzezinski tot adviseur voor de nationale veiligheid. Op zijn beurt was een van Brzezinski's eerste daden de benoeming van zijn beschermeling, Dr. Robert A. Pastor, als directeur van het Bureau voor Latijns-Amerikaanse en Caribische Zaken. Pastor werd toen het aanspreekpunt van de Trilaterale Commissie om te lobbyen voor de Canal giveaway.

Om daadwerkelijk over het Carter-Torrijos-verdrag te onderhandelen, stuurde Carter niemand minder dan Sol Linowitz naar Panama als tijdelijke ambassadeur. De tijdelijke aanstelling van 6 maanden vermeed de eis van bevestiging door de Senaat. Dus dezelfde mensen die het beleid hebben gemaakt, werden verantwoordelijk voor de uitvoering ervan.

De rol van de Trilaterale Commissie in de Carter Administration wordt bevestigd door Pastor zelf in zijn artikel uit 1992 The Carter Administration and Latin America: A Test of Principle:

“Bij het omzetten van haar aanleg in een beleid, heeft de nieuwe regering het voordeel gehad van het onderzoek van twee particuliere commissies. Carter, Vance en Brzezinski waren lid van de Trilaterale Commissie, die een conceptueel kader bood voor samenwerking tussen de geïndustrialiseerde landen bij het aanpakken van het volledige scala aan internationale kwesties. Wat betreft het opstellen van een agenda en een benadering van Latijns-Amerika, was de belangrijkste bron van invloed op de regering-Carter de Commissie voor de betrekkingen tussen de VS en Latijns-Amerika, voorgezeten door Sol M. Linowitz."21

Over de laatste rapporten van de Commissie van Linowitz over Latijns-Amerika, waarvan de meeste door Pastor zelf zijn geschreven, zegt hij:

"De rapporten hielpen de regering om een ​​nieuwe relatie met Latijns-Amerika te definiëren, en 27 van de 28 specifieke aanbevelingen in het tweede rapport werden Amerikaans beleid."22

De diepe betrokkenheid van Pastor bij de leden en het beleid van de Trilaterale Commissie is onweerlegbaar en gaat door tot in het heden.

In 1996, toen trilateraal commissaris Bill Clinton Pastor nomineerde als ambassadeur in Panama, werd zijn bevestiging krachtig neergeslagen door senator Jesse Helms (R-NC), die een diepe wrok koesterde tegen Pastor vanwege zijn centrale rol bij het weggeven van het Panamakanaal in 1976. XNUMX.

De tegenslag heeft Pastor duidelijk niet in het minst gefaseerd.

Waar van hier?

Het vermelde doel voor de volledige implementatie van de Noord-Amerikaanse Unie is 2010.

“De Task Force stelt voor om tegen 2010 een Noord-Amerikaanse gemeenschap op te richten om de veiligheid, welvaart en kansen te vergroten. We stellen een gemeenschap voor die gebaseerd is op het principe dat werd bevestigd in de gezamenlijke verklaring van maart 2005 van de drie leiders dat 'onze veiligheid en welvaart wederzijds afhankelijk en complementair zijn'. De grenzen zullen worden bepaald door een gemeenschappelijk extern tarief en een buitenste veiligheidsperimeter waarbinnen het verkeer van mensen, producten en kapitaal legaal, ordelijk en veilig zal zijn. Het doel zal zijn om een ​​vrij, veilig, rechtvaardig en welvarend Noord-Amerika te garanderen.” 23

Onderschat het vermogen van de wereldwijde elite niet om hun eigen deadlines te halen!

Conclusie

Dit artikel pretendeert niet een grondige of zelfs volledige dekking te geven van belangrijke en veelomvattende onderwerpen zoals hierboven besproken. We hebben aangetoond dat de herstructurering van de Verenigde Staten tot stand is gebracht door een zeer kleine groep machtige mondiale elitisten, vertegenwoordigd door leden van de Trilaterale Commissie.

De Trilaterale Commissie verklaarde duidelijk dat zij van plan was een Nieuwe Internationale Economische Orde te creëren. We hebben hun leden van 1973 tot heden gevolgd, om te ontdekken dat ze het middelpunt vormen van elk kritisch beleid en elke actie die de VS wil herstructureren

Sommige critici zullen ongetwijfeld beweren dat de betrokkenheid van leden van de Trilaterale Commissie slechts incidenteel is. De kans dat ze willekeurig worden betrokken, is echter te groot om zelfs maar op afstand te begrijpen; het zou zijn alsof je vijf keer achter elkaar de jackpot van de loterij wint, met dezelfde nummers!

Het credo van The August Review is “Follow the money, follow the power.” In deze visie zijn de Verenigde Staten letterlijk gekaapt door minder dan 300 hebzuchtige en egoïstische mondiale elitisten die weinig meer hebben dan minachting voor de burgers van de landen die ze zouden willen domineren. Volgens het standpunt van trilateralist Richard Gardner is deze stapsgewijze overname (in plaats van een frontale benadering) enorm succesvol geweest.

Om opnieuw de vraag van Lou Dobbs te beantwoorden: "Zijn onze politieke elites gek geworden?” — Nee Lou, ze zijn niet “gek”, noch zijn ze onwetend. Kijken in het gezicht van deze mondiale elites is kijken in het aangezicht van regelrechte hebzucht, hebzucht en verraad.

voetnoten:

  1. Gardner, Richard, The Hard Road to World Order, (Buitenlandse Zaken, 1974) p. 558
  2. ibid, p. 563
  3. ibid. p. 556
  4. Snelle gesprekspunten, Global Trade Watch, Publieke burger
  5. Fragmenten uit presidentiële debatten, Ross Perot, 1992
  6. MacArthur, The Selling of Free Trade, (Univ. Van Cal. Press, 2001) p. 228
  7. Washington Post, opiniestuk, Kissinger & Vance, 13 mei 1993
  8. Los Angeles Times, op-ed, Kissinger, juli 18, 1993
  9. De vruchten van NAFTA, Patrick Buchanan, The Conservative Voice, 10 maart 2006
  10. Tonelson, The Race to the Bottom (Westview Press, 2002) p. 89
  11. Trinationale elites brengen de Noord-Amerikaanse toekomst in kaart in "NAFTA Plus", Miguel Pickard, IRC Americas-website
  12. Een bescheiden voorstel aan de Trilaterale Commissie, Presentatie door Dr. Robert A. Pastor, 2002
  13. Raad sluit zich aan bij vooraanstaande Canadezen en Mexicanen om onafhankelijke taskforce voor de toekomst van Amerika te lanceren, Persbericht, CFR-website
  14. ibid.
  15. ibid.
  16. Een Noord-Amerikaanse gemeenschap opbouwen, Council on Foreign Relations, 2005
  17. Noord-Amerikaanse leiders onthullen partnerschap op het gebied van veiligheid en welvaart, Internationale informatieprogramma's, US Govt. Website
  18. Afsluitende persconferentie op de top van Cancun, Vicente Fox, 31 maart 2006
  19. Traditionele elites brengen de Noord-Amerikaanse toekomst in kaart in "NAFTA Plus", Miguel Pickard, p. 1, IRC-website
  20. Bush die Noord-Amerikaanse superstaat binnensluipt zonder toezicht?, Jerome Corsi, WorldNetDaily, 12 juni 2006.
  21. De Carter Administration en Latijns-Amerika: een principetest, Robert A. Pastor, The Carter Center, juli 1992, p. 9
  22. ibid. p. 10
  23. Een Noord-Amerikaanse gemeenschap opbouwen, Council on Foreign Relations, 2005, p. 2

Over de editor

Patrick Wood
Patrick Wood is een toonaangevende en kritische expert op het gebied van duurzame ontwikkeling, groene economie, Agenda 21, 2030 Agenda en historische technocratie. Hij is de auteur van Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) en co-auteur van Trilaterals Over Washington, Volumes I en II (1978-1980) met wijlen Antony C. Sutton.
Inschrijven
Melden van
gast

0 Comments
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties