Dag 9: Technocratie en slimme steden

Deel dit verhaal!
image_pdfimage_print

Het concept van 'slimme groei' was een briljante marketingstrategie die in de vroege jaren negentig werd geïntroduceerd als een alternatieve uitdrukking voor Agenda 1990. Amerikanen houden er niet van om te worden opgenomen in 'agenda's' die ze niet hebben gemaakt of goedkeuren, maar ze werden meteen warm tot het idee om 'slim' te zijn. Immers, wie wil er "dom" zijn?

Het concept van Smart Growth heeft een overvloed aan derivaten voortgebracht zoals Smart City, smart phone, smart network, smart home, smart streets, smart cars, smart grid, smart appliances, enz. In wezen is de opname van "smart" betekent alles verzadigd met technologie die is ontworpen om het object van zijn focus te besturen.

De Big Tech-bedrijven in Silicon Valley en vergelijkbare techcentra beschouwen zichzelf als stedenbouwkundigen, maar dat is een verkeerde benaming. Traditionele stedelijke planners proberen functionele steden te bouwen die voor mensen werken, terwijl Smart City-planners functionele steden bouwen die gericht zijn op het besturen van mensen.

Zoals je je zult herinneren uit andere essays in deze serie, is één hoofddoel van Technocracy, ook bekend als duurzame ontwikkeling, middelen over te dragen van de handen en het eigendom van mensen en hun representatieve instellingen in de handen van een wereldwijd gemeenschappelijk vertrouwen beheerd door de wereldwijde elite. Toen David Rockefeller in 1973 de Trilaterale Commissie oprichtte om een ​​"nieuwe internationale economische orde" te creëren, werd het grijpen van middelen het masterplan en werd duurzame ontwikkeling, ook bekend als Technocracy, het middel daartoe.

Steden hebben geen fysieke hulpbronnen zoals landbouw, mineralen, hout, enz. In plaats daarvan zijn het de landelijke gebieden waar dergelijke hulpbronnen worden gevonden en ontwikkeld. Dus, ter voorbereiding op het overnemen van grote delen van het platteland, ontwikkelde Technocrats twee gecoördineerde strategieën: ten eerste, verplaats mensen van landelijke naar stedelijke omgevingen en ten tweede, houd ze daar.

De Verenigde Staten bevatten 2.27 miljard hectare grond. De federale overheid bezit ongeveer 650 miljoen hectare, wat meer dan 28% van onze totale landmassa vertegenwoordigt. Het meeste federale land ligt in de westelijke staten, die rijk zijn aan natuurlijke hulpbronnen. De Amerikaanse grondwet voorziet niet in een breed federaal landbezit, maar dat heeft de regering er niet van weerhouden haar portefeuille ooit uit te breiden. Apologen voor federaal eigendom gebruiken de rechtvaardiging dat het Amerikaanse volk eigenlijk die hectaren bezit, maar in feite is veel van het federale eigendom volledig ontoegankelijk voor het publiek.

In China, waar Technocracy heerst, is het beleid voor landroof directer. Bijvoorbeeld China onthulde een plan in 2014 om 250 miljoen boeren tegen 2026 summier van hun land te verplaatsen naar megasteden die al waren aangelegd maar leeg stonden. De verlaten landbouwgrond wordt gecombineerd tot gigantische fabrieksboerderijen om te worden bediend door geavanceerde technologie zoals landbouwrobots en geautomatiseerde tractoren. Ogenschijnlijk worden de boeren die weigeren te vertrekken, geholpen met de loop van een geweer.

Eenmaal verplaatst naar steden naar keuze van de overheid, zullen deze boeren in een social engineering-machine vallen die hen continu zal volgen, volgen, sociale kredietscores zal toekennen om hun toegang tot privileges te beperken, enz. Ze zullen nooit voldoende middelen of mobiliteit terugkrijgen om te vertrekken hun toegewezen steden. Met andere woorden, ze zullen worden gevangen.

Smart City-ontwikkeling

Over de hele wereld zijn er verschillende Smart City-overeenkomsten die gemakkelijk in de praktijk en in de literatuur kunnen worden waargenomen:

  1. Toezicht. Monitor mensen met behulp van biometrische gezichtsscanning, geospatiale tracking, financiële gegevens, sociale media, enz. Een populatie die wordt onderzocht, kan eenvoudig worden gecontroleerd.
  2. vervoer. Dwing mensen uit privévoertuigen naar gedeeld openbaar vervoer zoals scooters, fietsen, bussen, lightrail, enz. Zonder privévervoer zijn ze opgesloten in de stad en buiten het landelijk gebied.
  3. Data. Verzamel realtime gegevens van het Internet of Everything (IoE). IoE is een uitbreiding van het Internet of Things-concept om ook mensen te betrekken.
  4. Controle. Social engineering is altijd leidend in het denkproces van Smart City-ontwikkeling. Anders dan gekozen politieke vertegenwoordigers zijn de sociaal ingenieurs echter altijd zelfbenoemde technocraten die beslissen wat burgers wel of niet moeten doen, waar burgers wel of niet moeten gaan, met wie burgers wel of niet moeten omgaan, enz.

Dit alles past in de oorspronkelijke definitie van Technocracy, zoals te zien in De technocraat magazine in 1939:

Technocratie is de wetenschap van sociale engineering, de wetenschappelijke werking van het hele sociale mechanisme om goederen en diensten te produceren en te distribueren naar de hele bevolking.

Originele technocraten beschouwden mensen als niets meer dan hulpbronnen op hetzelfde niveau als dieren en natuurlijke hulpbronnen op de planeet. Hun doel was - en is nog steeds - om 'wetenschap' toe te passen op het efficiënt balanceren van middelen door zowel de productie van goederen en diensten als hun consumptie te beheersen. De objecten van deze social engineering zouden niet meer controle over hun eigen leven hebben dan het vee in een feedlot.

Slimme steden en regionalisering

In de Verenigde Staten wordt het Smart City-beleid steeds vaker opgelegd door regionalisering.

De Nationale vereniging van regionale raden (NARC) is een niet-gouvernementele organisatie die "Fungeert als de nationale stem voor regio's door te pleiten voor regionale samenwerking als de meest effectieve manier om een ​​verscheidenheid aan mogelijkheden en problemen voor gemeenschapsplanning en -ontwikkeling aan te pakken." Volgens de website zijn er meer dan 500 regionale raden in alle 50 staten die bevolkingsgebieden bedienen van minder dan 50,000 tot meer dan 19 miljoen.

Deze regionale entiteiten, bekend als Raden van Regeringen (COG's) of Metropolitan Planning Organisations (MPO's), leggen beleid voor duurzame ontwikkeling op aan alle gemeenschappen, steden en provincies binnen hun vermeende jurisdictie, waarbij de officieel gekozen vertegenwoordigers worden omzeild. De NARC-literatuur is heel duidelijk over het doel ervan. NARC ondersteunt:

  • Federale raadpleging van lokale overheden bij het formuleren van beleid voor milieu, energie en landgebruik
  • community resilience planning om de gevolgen van extreme weersomstandigheden te verminderen
  • federale prikkels uitbreiden om de energieafhankelijkheid te verminderen en het gebruik van hernieuwbare energie te bevorderen
  • oplossingen voor meerdere jurisdicties om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen
  • regio's in staat stellen de kansen te benutten die worden gecreëerd door technologie en gegevens, inclusief geautomatiseerde en verbonden voertuigen
  • publieke en private investeringen die regio's de middelen bieden die ze nodig hebben om economisch levendige en duurzame gemeenschappen te creëren.

In 2019 werd in Arizona een nieuw regionalisatieschema gelanceerd, het Smart Region Initiative (SRI). Het zal implementatiebeleid creëren voor Smart City-technologie in een bepaalde regio van steden en provincies. Zoals ik in februari 2019 schreef,

Het Phoenix Region Smart Region Initiative is een pilootprogramma om te zien hoeveel soevereiniteit van deelnemende steden kan worden ontdaan zonder een massale opstand door mensen zonder rechten. Zonder gekozen functionarissen streeft SRI naar dominantie over 22 steden en 4.2 miljoen mensen om een ​​uniforme implementatie van het beleid en de technologie van Smart City te dicteren.

Als deze pilot succesvol is, zal deze in het hele land worden uitgerold voor de snelle installatie van Smart City-technologie, inclusief 5G kleine zendmasten, slimme straatverlichting met camera's, sensoren en luisterapparatuur, slimme straattechnologie voor autonome voertuigen, gegevensverzameling technologie, enzovoort.

Conclusie

Waar ik opgroeide op een boerderij in Noord-Californië, hadden gewassen zoals tomaten en meloenen veel handarbeid nodig om het fruit te plukken tijdens het oogstseizoen. Duizenden arbeiders uit Mexico zouden "groene kaarten" krijgen om tijdelijk de VS binnen te komen en zouden dan terugkeren naar hun eigen land wanneer het werk was gedaan.

Terwijl ze van boerderij naar boerderij verhuisden, zouden ze worden gehuisvest in slaapzalen-achtige faciliteiten die 'werkkampen' worden genoemd. Deze maakten het mogelijk om te slapen en te eten, en sommige voorzieningen waren nauwelijks beter dan tenten, maar het werk werd gedaan en de arbeiders keerden terug naar huis met hun salaris in de hand.

Ik word aan deze werkkampen herinnerd als ik kijk naar het moderne concept van de Smart City van vandaag, waar arbeidskrachten in eigen beheer overvloedig, toegankelijk en trainbaar zijn. Is dit echt het doel van het stadsleven in de 21ste eeuw? Het lijkt erop.

Wat is er voor stedelingen gebeurd met alle fysieke bronnen in het uitgestrekte gebied van landelijk Amerika? Nou, dat zijn uw zaken niet meer. Je bent nu tenslotte “slim”.

Kom bij onze maillijst!


avatar
1 Opmerkingen toevoegen
0 Discussie antwoorden
0 volgers
Meeste commentaar
Heetste opmerking thread
0 Commentaar auteurs
Recente auteurs van reacties
abonneren
nieuwste oudste meest gestemd
Melden van
trackback

[...] kan meer lezen van Patrick Wood op zijn site Technocracy News & Trends, waar dit artikel eerst [...]