Flowers For Dystopia: Muziek begint cultuur te weerspiegelen

Deel dit verhaal!
Historisch gezien hebben muziek en kunst altijd de cultuur weerspiegeld waarin ze zijn gemaakt, en "The Great Dystopian Panic of 2020" is geen uitzondering. Les Techno heeft een nieuw album uitgebracht, Flowers for Dystopia, dat een somber beeld schetst van het heden in plaats van de toekomst. ⁃ TN-editor

We beginnen de eerste golf van albums te zien die zijn bedacht en opgenomen tijdens de pandemie en bijgevolg de eerste reeks albums met de pandemie als thema. Deze sluiting zou ongetwijfeld actuele kunst uitlokken, net zoals de eerste helft van de jaren veertig een behoorlijk deel van de oorlogsmelodieën produceerde. Het nieuwste aanbod van de in New York City gevestigde post-punk elektronische rocker Les Techno komt regelrecht uit en zegt het met de artiest die zijn omslag versiert met een gezichtsmasker en een sarcastisch schamel boeket aanbiedt. Het verhaal dat wordt verteld, volgt echter een veel grotere doorlopende lijn, waarbij de COVID-crisis wordt ingekaderd als de volgende stap in een keten van causaliteit. Zeker, het was een pandemie die eens in de eeuw plaatsvond, maar het vreselijke wanbeheer ervan legt verder een ontmanteling bloot van sociale instellingen die de maatschappelijke stabiliteit in stand houden, die al decennia gaande is. Dit gecombineerd met onze snel ontwikkelende technocratie en maniakale partijdigheid toont aan dat het land onverbiddelijk een zeer sombere toekomst tegemoet gaat. Techno's grimmige portret van het Amerikaanse leven is geen dystopische toekomst, het is een dystopisch heden.

In tegenstelling tot de stugge onderwerpen, is Flowers For Dystopia verfrissend levendig. Net zoals artiesten aan het begin van de jaren 50 de do-wop-muzikale tropen uit de jaren 80 hergebruiken, blaast Les Techno het pompende geluid van rock uit het midden tot eind jaren 80 met een liefdevolle eerbied nieuw leven in. Pittige drums en klappende handen echoën met een heldere, luchtige nagalm. Die pittige “chicka-chicka” van een glanzende Stratocaster die snel flikkert terwijl de bas sluw beweegt naar beneden. Een stem die de grens overschrijdt tussen krakende bariton en slaapkamerfluister. Hoewel techno uit vele invloeden put, lijkt het DNA van de Australische outfit INXS het meest nauw met elkaar verbonden.

De opener en het titelnummer brengen deze formule van Hutchence & Co. met succes weer tot leven. De verteller kijkt goed rond in zijn leven om te zien dat bezittingen de plaats van verbindingen innemen. Hij schreeuwt om de hand te reiken en mensen aan te raken, maar deze ontkoppeling met de mensheid blijft de kloof tussen ons drijven. De stem van techno en de gehakte gitaar echoën in de tussenliggende ruimtes. 'Eye On You' volgt met een broeierig swingende blues die doet denken aan Depeche Mode's rock-neigende output uit de vroege jaren 90. Het nummer volgt een kunstmatige intelligentie die valt voor een echte mens, en neemt het vermogen tot lust op in de programmering. Het stalkingelement en de bekeken kijker vinden tekstueel parallellen met The Stooges 'TV Eye'. Een nieuwe kijk op een nieuwe eeuw.

'Is It Real' is een ander schoolvoorbeeld van de late koude oorlog, West-Berlijnse kitsch. De vertraagde gitaarstoten en borrelende mono synth geflankeerd door vintage drummachine whirs creëren een heel specifieke vibe die niet zo succesvol is gebruikt sinds The Wall er nog steeds stond. De verteller trekt het bestaan ​​van een objectieve realiteit in twijfel en bijgevolg is zijn gezond verstand een Orwelliaans thema dat velen van ons vandaag voelen, lang na dat smerige jaar van onze Heer, 1984. Voor de B-kant van het album, 'Come Along' en 'Guilty Pleasure' hebben een meer speelse benadering. De eerste sluit aan op een "Fine Young Cannibal snare" en freeze frame echo gitaren samen met een vaste lijn. De laatste legt zijn basis op een gestaag rollende kick en stijgende bas, terwijl techno over fantasieën mijmert.

Flowers For Dystopia heeft sterke parallellen met de jaren 80, niet alleen in geluid maar ook in thema's. Het dreigende gevaar van de ondergang die rechtse politici het hof maken tijdens het regeren van de westerse wereld, is opnieuw voelbaar. Schaamteloze minachting voor een fatsoenlijke mensheid die wordt overtroffen door zakelijke hebzucht en nationalistisch militarisme is opnieuw de actualiteit van het moment. Het is geen wonder dat iemand wiens leven omhoogschoot tijdens de gierigheid van de jaren 80 nu die verwoestende maatschappelijke principes naar de Verenigde Staten brengt. De plaat van Les Techno danst in donkere tijden.

Lees hier het hele verhaal ...

Over de editor

Patrick Wood
Patrick Wood is een toonaangevende en kritische expert op het gebied van duurzame ontwikkeling, groene economie, Agenda 21, 2030 Agenda en historische technocratie. Hij is de auteur van Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) en co-auteur van Trilaterals Over Washington, Volumes I en II (1978-1980) met wijlen Antony C. Sutton.
Inschrijven
Melden van
gast

3 Comments
Oudste
Nieuwste Meest Gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
DawnieR

99% van wat er vandaag wordt gedaan, is GEEN MUZIEK !!!! Het is bijna 100% CRAP! 'Pop'-muziek' is voor de verstomde massa! ALLE CIA-gemaakt om de samenleving te DEGRADEREN. (hetzelfde geldt voor 'moderne kunst'; 'moderne' gebouwen zijn ook BUTT-LELIJK!)

Steve Grandinetti

Je moet eens kijken naar mijn album uit 2016 MY AMERICAN HEART van Steve Grandinetti, echt profetisch